मनको कुरा

अब ब्लग पार्टीको सर्कार

noreply@blogger.com (Milan) — Wed, 07 Jul 2010 17:51:00 +0000

(फोटो श्रोत: नेपाल सरकार, ब्लग्स्पोट, वर्डप्रेस, नेपाली ब्लगर / चलाखी : मिलन)

राज्यको माग त पहिले नै गरियो .... अहँ अहिले सम्म छाँट काट देखिएन ....मौकामा अब अब केन्द्र सरकार नै हान्दिने ... कि कसो ? लौ हेरौ हाम्रो नेतृत्व को सरकार.... ए...दलहरु .... तुरुन्त सहमति चाहियो....

मुख्य मुन्तिर : उमेश श्रेष्ठ

उप : के पी ढुंगाना
अर्थमन्त्री : डा. बाबुराम भट्टराई (अर्थमन्त्रीमा उहाँ भन्दा सक्षम ब्लगर मैले भेटिन है,अनि उहाँ अचेल खालि नै पनि हुनुहुन्छ)
गृहमन्त्री: दिलिप आचार्य

परराष्ट्रमन्त्री: बसन्त गौतम

साहित्यमन्त्री मण्डल :

साहित्य मन्त्री जना मात्र राखेर मलाई नेपालको जस्तो नटिक्ने सरकार बनाउनु छैन | नेपाली ब्लागिंगमा धेरै जसो साहित्य मन्त्री कै दाबी परेकोले सबैको भाबना समेट्ने हो भने साहित्य मन्त्री मण्डल नै बनाउनु पर्छ |

जोतारे धाईबा
दिपक जडित
बिमल गिरी
मणी भट्टराई
कृष्ण थापा
महिलामन्त्री: सुजन आचार्य
बालबालिकामन्त्री: प्रवेश पौडेल
बन, बोटबिरुवा मन्त्री : नेपाली अर्किड
बातावरण मन्त्री : चैतन्य अधिकारी
भू संरक्षण मन्त्री: बोर्डर नेपाल
पुरातत्व मन्त्री: सुष्मा जोशी
धर्म तथा संस्कृति मन्त्री : गणेश बिमली
संघीय बिरोधि मन्त्रि : चौतारी
गीत संगीत मन्त्रि : मन्त्र
खेलकुद : खेल संसार
बिज्ञान : सुरेश भट्टराई
प्रबिधि : कृष्ण पोखरेल
युबा मन्त्री : आकार
कानुन, न्याय, संसदीय ब्यबस्था : नेपालियन
स्थानीय विकास मन्त्री: बिकाश ढकाल
पर्यटन मन्त्री: अनोज श्रेष्ठ
सिकारु मन्त्रि: सूर्य प्रसाद
हुलाक मन्त्रि : रातो खाम
हावादारी मन्त्री : हावा

अंग्रेजी मन्त्री : दीपेन्द्र कुमार झा

अनलाईन मन्त्री : मकर
हिमाली प्रदेश मन्त्री : लांगटांग

सरकार आफ्नो भएपछी सबै बिभाग आफ्नै ...

प्रश्न तथा अनुसन्धान बिभाग अमेत्य

चीन अध्यान केन्द्र : कलमबीर घोताने
भारत अध्ययन केन्द्र: दिपा चिटच्याट
महालेखा परीक्षक : दिलिप राज पौडेल
एन्फा: सकर नेपाल
जातजाती अनुसन्धान बिभाग : राजेश नतांश

महिला आयोग: आरती लोरुहांग

अरु कुनै न कुनै मन्त्रालय वा बिभाग चलाएर बस्ने ...

अविनाशी पौडेल

घनश्याम ओझा

दिपक अधिकारी
राम प्रसाद दाहाल
बिष्णु ढकाल
राजेन्द्र बिश्वकर्मा
मोहमद ताजिम
तपस थापा
उज्ज्वल आचार्य
अर्चना श्रेष्ठ
प्रकास
गोकुल ढकाल

ईना श्रेष्ठ
दिब्येंद्र होईजु
दीप श्रेष्ठ
नयाँ नेपाल
नरेन्द्र रौले
स्पन्दन
दुर्जेय
जीवन मुकारुङ
कैलाश राई
रवि शर्मा
बसन्त बलामी
जर्नी व्हिदीन
शिव प्रकाश
संगम किराँती
सुरथ गिरी
एकल
बेदनाथ पुलामी
दियालो
शीर्षक
बिस्वास पराजुली
चामलिंग
गुल्मी
अन्जली
संगम
मानुषी गायब
बिचार
डी दस जी
ध्रुब पन्थी

कलम

हरि श्रेष्ठ

रमेशमोहन बिबेक

र अन्त्यमा बिना बिभागीय मन्त्री
मिलन लम्साल

र यो पनि,
उपयोगी सरकारी ठेगानाहरु

मन्त्रिपरिषदको कार्यालय

व्यबस्थापिका

जन गुनासा पुरानो जन-गुनासा अफिस

नागरिक समाज

-------------------------------------------------------------------------

ध्यानाकर्षण :
- सत्ता र मन्त्रालयको बाँडफाँडको बिषय धेरैलाई चित्त नबुझ्ने कुरा नेपालको गौरबमय राजनीतिक ईतिहाँस
मध्ये एक हो | अनि ब्लगमा राजनीति छिरे पछी यहाँ पनि त्यसो हुनु स्वाभाविक नै हो | त्यसैले आफ्नो भागमा कुनै मन्त्रालय नै नपरे, कमजोर मन्त्रालय परे, परेको मन्त्रालयमा चित्त नबुझे, अरुले पाएको मन्त्रालयमा आरिस जागे, अनि आफुले पाएको मन्त्रालय नि नलिई "स्वच्छ छबी"को ब्लगर बन्ने मन भए दाबी-बिरोधको लागि यो पोष्ट संगै कमेन्ट बक्स उपलब्ध छ |

गिरिजा (बाबु)

noreply@blogger.com (Milan) — Mon, 22 Mar 2010 05:31:00 +0000

उहिले म गिरिजा (बाबु) को घरको ५०० मिटर भित्रै बस्थें | अर्थात् कोशी अंचल अस्पताल छेउ छाउ | गिरिजा बाबु जब आफ्नो घर आउंथे मान्छेको थप भिंड जम्मा हुन्थ्यो | आधी घण्टा अगाढी देखि नै पुलिसले बाटो क्लियर गर्थे | शंकास्पद गतिबिधिको चेक जाँच गरिन्थ्यो | उतिबेला म गोजीमा कहिल्यै रुमाल छुटाउँदिन थें | यसो बाटो तिर निस्किदा पुलिसले कति पटक मेरो गोजी भुक्क देखेर चेक गरेका छन् ... कतै गोजीमा बमै पो राखेको छ कि भनेर | तर मैले गोजीमा बम राखेर गिरिजा बाबुलाई उडाउने कहिल्यै सोचिन | उनि छेउछाउका अरु झैं मेरा लागि पनि अग्ला मानिस थिए |

गिरिजा साना मान्छे थिएनन् | थुप्रै पटक देशको प्रधानमन्त्री भैसकेका थिए | देशको ठुला मध्ये पनि ठुला नेतामा पर्थे | उनको घरको छेउछाउ बारै काल त्यसै पनि चहल पहल हुन्थ्यो | जो जसले आवाज निकाल्थे उहाँकै नाम हुन्थ्यो | तर जसले कुरा गर्दा नि उहाँलाई "गिरिजा बाबु" कै नामले सम्बोधन गर्थे |

मैले बुझे सम्म हामी बच्चालाई बाबु भन्थ्यौं | उनि बाबु भनिनु पर्ने जत्तिका साना मान्छे थिएनन् |

जसलाई अंग्रेजीमा फादर भन्छन त्यसलाई नामको पछाडी बाबु जोडेर हामी कहिल्यै बोलाउँदैन थ्यौं | कित बुवा, कित बाबा वा कित बाबु मात्र भन्थ्यौं | राम बाबु, हरि बाबुलाई त्यो अर्थमा हामीले कहिल्यै प्रयोग गरेनौं |

कहिले कहीं साना वा ठिकैका मान्छेलाई नि कोहि कोहि बाबु भन्ने गर्थे | तर गिरिजा बाबु एकमात्र यस्ता थिए जसलाई सबै उमेरकाले बाबु भन्थे |

बिराटनगरमा म दीदी संग बस्थें | यो बिषयमा ऊ संग मेरो दह्रो छलफल हुन्थ्यो | सबैले भन्थे गिरिजा बाबु त्यसैले हामी पनि गिरिजा बाबु नै भन्थ्यौं |

अर्थै खोतल्दा भने गिरिजा उहाँको नाम थियो त्यसैले त्यो प्रयोग गरिनु अर्थपूर्ण थियो | तर उहाँलाई "गिरिजा बाबु" नै किन भनिन्थ्यो त्यो उसले कहिल्यै पत्ता लगाउन सकिन | मैले पनि सकिन |

--------

त्यसको दुई दसक अघि जब म जन्मिदै थिएँ गिरिजा बाबु साथि भट्टराई संगै हाम्रो घर मा नि आएका थिए रे | तर मैले थाहा पाए सम्म मैले गिरिजा बाबुलाई कहिल्यै भेटिन | देखें मात्र | मेरो बुवा गिरिजा बाबुलाई उति खेर खुब मान्थे | अहिले गिरिजा बाबु नि रहेनन् .. मेरा बाबु नि रहेनन् |

सबै लाई थाहा छ ... गिरिजा बाबु ले जति गर्नु पर्थ्यो त्यति गरेनन ...उनि साथ साथै अरु कसैले पनि गरेनन् |

यो पनि सत्य हो ... गिरिजा बाबुले प्रजातन्त्रको लागि जति गरे ... त्यति अरु कसैले पनि गरेनन् |

ती अग्ला नेता गिरिजा बाबुलाई मेरो हार्दिक श्रद्दान्जली |

तपाईं किन कमेन्ट गर्नु हुन्न मलाई थाहा छ

noreply@blogger.com (Milan) — Thu, 11 Mar 2010 08:51:00 +0000

१. झुर टाँसो

आज तपाईंलाई "टिप्पी" हान्ने खुब मन छ | तपाईं ब्लग लिंकमा क्लिक गर्दै घुमी रहनु भएको छ | तर एउटा यस्तो टाँसो आयो कि पहिलो प्याराले नै तपाईंको पुरै मुड खराब बनायो... हेत्तरिका कस्तो पोष्टमा क्लिक गरेछु .... तपाईंलाई थकथकि लाग्छ ... तपाईं टिप्पी त के फुल साईट नि हान्नु हुन्न |

२. बरिष्ट टाँसो

तपाईंलाई कुनै कुनै ब्लगर बिशेषका टाँसो यति बरिष्ठ लाग्छ कि तपाईं हम्मेसी बुझ्नु हुन्न | तपाईंले ध्यान दिएर दुई पटक पढिसक्नु भो | तर तपाईं आफैं लाई शंका छ... बुझें कि बुझिन | त्यत्तिकै प्याच्च कमेन्ट गर्नु नि भएन... होस् बरु अर्को पटक मज्जाले पढेर कमेन्ट लेख्छु | अनि कमेन्ट खुस्कियो |

३. पुराना कमेन्ट

कुनै पोष्टमा तपाईंले देख्नु भो कमेन्टको लाम लागेको छ | तर सब उस्तै "वाह" "अति सुन्दर" "गज्जबको टाँसो" "बबाल" "राम्रो छ" "चमक चमक".... तपाईंलाई कागको बथानमा कागै बन्ने मन छैन... अनि तपाईंलाई कुनै त्यस्तो शब्द नि फुर्दैन जो अरु भन्दा भिन्न होस्.... अनि पोष्ट संग अलि अलि मिल्ने पनि होस्.... तपाईंलाई टिप्पी हान्ने मनै मरेर आउँछ |

४. प्रतिस्पर्धी ब्लगर

तपाईं भ्रममा हुनुहुन्छ कि कुनै ब्लगर संग तपाईंको कडा टक्कर छ | तैपनि आपसी सद्भावको लागि तपाईं टिप्पी हान्ने गर्नु हुन्थ्यो | तर तपाईंको अस्तिको पोष्टमा उसले टिप्पी हानेन | तपाईंले भर्खर पनि कमेन्ट बक्स रिफ्रेस गर्नु भएकै हो | अहँ छाँट काँट छैन ... | त्यो मुलाकोमा तपाईं मात्रै किन कमेन्ट गर्नु ...?

५. कनिस्ठ ब्लगर

तपाईं आफु यति बरिष्ठ हुनुहुन्छ कि चानचुन काम तपाईं गर्दै गर्नु हुन्न | कुनै जुनियर केटोले खतरा टाँसो लेखेको छ | तर तपाईंलाई आफ्नो रिपुटेसनको चिन्ता छ | तपाईं जो सुकैकोमा कमेन्ट गर्ने चानचुने ब्लगर हुँदै होइन | यसमा कमेन्ट गर्नु किन ?

६. पोजिसन

तपाईं अहिले यस्तो पोजिसनमा बसेर कम्प्युटर हेरी राख्नु भएको छ कि ... माउस देखि बाहेक किबोर्ड सिबोर्ड चलाउने तपाईंलाई जाँगरै छैन | अनि त सुद्द पढ्ने र मन मनै बिचार गर्ने मात्र काम हो | कमेन्ट ? ह्या ....

७. आक्रामक टाँसो

कुनै टाँसो यति आक्रामक छ कि ... तपाईं अलिक चाँडो आएर मात्रै नत्र अरु कमेन्टेटरको फाईट पक्का देख्नु हुन्थ्यो | अनि तपाईंमा सुरु मै तलमाथि लेखेर आगोमा हाम्फाल्ने आँट पनि छैन | बरु होस् ... दुई चार दिन अरुको फाईट हेरौंला ... अनि जता तिर अलिक सुरक्षित हुन्छ त्यतै लागौंला |

-----------------------

उहिले एउटा हिन्दी ब्लगमा यस्तै खाले पोष्ट पढेको थिएँ | अहिले जति खोजे नि मर्दा भेटिएन | नत्र त पोष्ट अझ लामो पार्न र श्रोत देखाउन खुराक मिल्थ्यो होला | सरि है |

fesbuk nepali

noreply@blogger.com (Milan) — Wed, 03 Feb 2010 01:08:00 +0000

"कति जाना मान्छे थिए ?

गुरुजी .. दुई जना थिए

दुई जाना मान्छे ...!! सुगुरका छाउरा ... पचास पचास कोस टाढा गाउँमा जब बच्चा रुन्छन तब आमा भन्छिन, बाबा सुत ... होइन भने गब्बर सिंग आइपुग्ला..."

भाषा आफ्नै हो तर पनि कहिले कहिँ कुनै कुरा नेपालीमा सुन्दा अचम्म लाग्छ | जस्तो कि माथिको वाक्य जति हिन्दीमा सुन्दा जति हो जस्तो लाग्छ, वाक्यमा गल्ति केहि नभए नि नेपालीमा सुन्दा हो जस्तै लाग्दैन |

कुरो फेसबुक नेपालीको हो | दिपक जडितदाइको हालसालैका क्रियाकलापमा एउटा बुँदा देखियो,

"Deepak अब नेपाली भाषामा फेसबुक चलाउँदै हुनुहुन्छ ।"

मलाई नि ट्राई गर्न मनलाग्यो र फेसबुक नेपालीमा चलाउन थालें | दुई हप्ताको अबधिमा फेसबुकले मलाई अचम्ममा पारेको छ |

भोलिपल्ट तुरुन्त एउटा इमेल आयो

"Mani Bhattarai ले तपाईंको भित्तामा लेख्नु भो"

भित्र खोतलें , उसले त्यो दिन धेरै जानाको भित्तामा लेखेको रहेछ, ठिकै छ

अझ भित्र हेरें ... हामीले भित्तामा लेखा-लेख गरेछौं | फेसबुक भन्थ्यो,

"उहाँहरुले एक-अर्काको भित्तामा के के लेख्नुभएको छ, हेर्नुहोस् ।"

भित्र छिर्दा शिर्षक थियो

"म र Mani Bhattaraiको भित्तादेखि भित्तासम्म"

अर्को दिन एउटा इमेल आयो

"Prabina Parajuli ले तपाईँलाई फेसबुकमा खबर पठाउनुभयो"

चिनेका ब्यक्तिरुलाई साथी बनाउनुहोस्, आफूलाई मनपर्ने सार्वजनिक प्रोफाईलहरुका चाहक बन्नुहोस्, तस्बिर मनपराउनुस वा रुचाउनुस, धारणाहरु हेर्नुहोस्, एल्बम गोपनीयता सम्पादन गर्नुस, तस्बिर किताब सिर्जना गर्नुस, हटाउनुस, सञ्जालहरू जोड्नुस खाता ब्यबस्थापन गर्नुस, तपाईंलाई खाताको मालिक भनेर चिन्नको लागि गोपनियता प्रश्न सिर्जना गर्नुस , गोपनियता प्राथमिकता निर्धारण गर्नुस , खोज्नुहोस, मद्दत माग्नुस, तपाईंको मनमा के छ लेख्नुस, सम्बन्ध स्थिति खुलाउनुस, प्रोफाईल बिल्ला सृजना गर्नुस... जे सुकै गर्नुस तपाईं नेपालीमा गर्न सक्नु हुन्छ |

आफ्नै भाषा आफुले सुन्दा आफैलाई आश्चर्य लाग्नु पछाडी चाहिँ बानि कै कारण होला | दुई महिना फेसबुक नेपालीमा चलाए, अंग्रेजी सुन्दा हाँस उठ्छ | गुलियो मिठो सकभर आफ्नै भाषा राम्रो |

म फेसबुक नेपालीमा चलाउछु .. तपाईं नि ?

--------------------------
सन्दर्भ श्रोत :
http://www.youtube.com/watch?v=W_MnPWT1euQ
http://www.facebook.com/editaccount.php?language
http://www.facebook.com/deepakjadit

यू गच सम क्वाटर्स ?

noreply@blogger.com (Milan) — Fri, 22 Jan 2010 19:19:00 +0000

"Do you like Subway sandwich ?" म सँग सबवे नामको स्याण्डबीचको एक टुक्रा बाँकी छ भन्ने थाहा पाएकी खैरेनी बोल्ने बाटो खोज्दै छे |
"Yah, its ok" म सकभर पन्छिने प्रयाश गर्छु |
"I like it. Its really wonderful" ऊ अहिले मेरो गाडीको मुखैमा आएर टुसुक्क बसेकी छे |

"I am very hungry today" ऊ थप्छे |

माया पनि लाग्छ र म सँग अरु उपाय पनि छैन | म पोकै उसलाई थमाई दिन्छु | उसले अहिले मेरो बाटो क्लियर गरेकी छे |

ठुलो शहरमा टेकेका दिन देखि म यस्ता घटना बाटोमा निस्किए पिच्छे भेट्दैछु |

"Can I borrow a Cigrette from you ?" भलाद्मी देखिने टाई लगाएको मानिस हाम्रो अघिल्तिर छ |

चार पाँच जना असल बसिरहेको ठाउँमा अर्को एउटा असल थपिए के बिग्रिन्छ ? बीसको उन्नाईस न हुने हो |

ऊ दंग पर्दै भन्छ "oh..thank you"

लस् एन्जलस नाम गरेको शहर छेउछाउमा अरु झन्डै एकसय वटा शहरहरु छन | तपाईं जुनसुकै शहरको जुनसुकै गल्लिमा जानुस, एक दुई जना तपाईंको पछी हुन्छन नै | यस्तो धनाड्य मुलुक अनि किन यस्ता गरिब जनता ?

"¿Me puedes prestar cincuenta centavos?" मेरै उमेरको देखिने कालेले स्पेनिश भाषामा मलाई केहि सोध्दै छ | बेला बेला बुझ्नु भन्दा नबुझ्नु धेरै सजिलो हुन्छ | म उसको मुखमा ट्वाल्ल हेर्छु |
मलाई थाहा छ हेर्दा मेक्सिकन जस्तो देखिने हुनाले उसले मलाई मेरै भाषामा ५० सेन्ट माग्दैछ |
म चुप लागेको देखेर उ अंग्रेजीमा दोहर्याउँछ "Can I borrow Fifty cents from you ?"

आफु समानको मान्छे, चाहियो होला र त माग्यो नि | बेलामा आपत् सबैलाई परिहाल्छ नि | म गोजी छाम्छु | जम्मा एउटा ढ्याक र पाँचको दुईटा नोट छ | पाँचको नोट थमाउने मुडमा म छैन |
"Does a quarter help you ?"
ऊ मन्द मुस्कान छर्दै भन्छ "Sure !"

यस्ता बीसौं साथिको सङ्गतले म अचेल अलिक बुझ्ने भएको छु | नहुनेलाई सरकारले यहाँ पर्याप्त खाना र आवास दिन्छ तैपनि जो जो मागी आएका छन, माग्न छोडदैनन | यी नभएका माग्ने होइनन "हेबीचुएल माग्ने" हुन् | म सोच्दैछु |

यत्तिकैमा एउटा हँसिलो मान्छे मेरो छेउमा आउँदैछ | मलाई थाहा छ उसको मनमा के छ |

"I am sort of seventy five cents for lunch, do you got some quarters ?" उ परिचित वाक्य दोहर्याउँछ |

रिमिक्स ब्लग

noreply@blogger.com (Milan) — Sun, 20 Dec 2009 05:54:00 +0000

जमाना रिमिक्सको छ | गीत, सङ्गीत, चलचित्र, राजनीति चारै तिर रिमिक्स र रिमेकको हाली मुहाली छ | यसमा नेपाली ब्लग के कम ? मैले केहि ब्लगहरुको रिमिक्स गर्ने प्रयास गरेको छु | हुन त केहि अगाडी नै दुर्जेयजीले ब्लगमा रिमिक्सको प्रयोग गरिसक्नु भएको छ | तर यो रिमिक्स चाहिँ अलिक भिन्न र अपजसे रिमिक्स हो | यो रिमिक्स र रिमेक भन्दा नि धेर चाहिँ मिमेक (मिमिक्री) हो | सुरक्षाको कारणले कुनकुन ब्लगको रिमिक्स गरिएको हो त्यसलाई लुकाइएको छ | पत्ता लगाएर मनैमा लुकाई राख्ने काम तपाईंहरुको |

१. साला हाउगुजी मन्त्रिहरु ...

माच् *** मु *** जाँ *** नेताहरु सब भ्रस्ट छन ... त्यो माच् *** प्रचण्डलाई मैले बेइजिंग नजाने आदेश दिएको छु ...... त्यो मु*** माकुने किन बेला बेला दिल्ली जान्छ .... नेपाललाई मधेशीले भन्दा ति माच् *** जाँ *** पहाडीहरुले भारत परस्त बनाएका हुन् ... बरु प्यारा उपेन्द्र यादव देशभक्त हुन् ... त्यो माच्*** गिरिजा देशको भार ... मु*** देउवा हात्तिसार ...

बरु माओबादी ठिक छ ... सरकार यिनेर्कै बन्नु पर्छ ...

अरु नेपाली नेता मन्त्रिहरु हरामी छन ... माच् *** साला मु*** मन्त्रिहरु... साला हाउगुजी मन्त्रिहरु....

माच् ***

- समर्थकको लागि लत्ता कपडाको व्यवस्था छ |

२. राजेस हमालको सब्जी खेति

३. संघर्षरत त्यो सियो ...

झिलिक्क झिलिक्क

तल माथि

हुरी किरण काला काला बादल

कोठाको कुनामा

त्यो टेबल

धिप धिप

घर पिछाडी करेसाबारी

बिचारा

सियो

४. ब्लगर ड्यासबोर्डलाई छ्यास पार्नुहोस

करिब अडाई घण्टा अगाडी देखि नै केहि नयाँ तथा पुराना ब्लगर साथिले मलाई ब्लगर ड्यासबोर्डलाई छ्यास पार्ने तरिकाको बारेमा सोध्दै आउनु भएको थियो | केही साथीहरुलाई ईमेलबाट सामान्य तरिका बताए पनि अरु नयाँ आउनेहरुलाई पनि सहयोग होस भन्ने उद्देश्यले यो पोष्ट लेख्दैछु ।

ड्यास बोर्ड छ्यास बनाउने सन्दर्भमा तपाईंको आवश्यकता अनुसार कोडहरुमा सामान्य हेरफेर गर्नुपर्ने हुन सक्छ | सबै कुरालाई फेरिपनि लेख्दा दोहरिने सम्भावना भएकोले र छ्यास बनाउने बिषय पहिले नै धेरै पटक उल्लेख गरिसकेको हुनाले यसरि लेखेको छु |

यदि तपाईंलाई ड्यास बोर्ड पुरै छ्यास बनाउने मन छ भने यहाँ क्लिक गर्नुहोस |

यदि तपाईंलाई ड्यास बोर्ड आधी उधि छ्यास बनाउने मन छ भने यहाँ क्लिक गर्नुहोस |

यदि तपाईंलाई ड्यास बोर्ड पितिक्क मात्र छ्यास बनाउने मन छ भने यहाँ क्लिक गर्नुहोस |

यदि तपाईंलाई ड्यास बोर्ड छ्यास बनाउने मन छैन भने काहिँ पनि क्लिक नगर्नुहोस | माउस खेलाई मात्र रहनुहोस् |

५. "संगीता" सुन्नुहोस

यो ब्लगको यो अंकमा हामीले चर्चित नेपाली उपन्यासकार "धारापानी" प्रसिद्द कृति संगीताको पहिलो अंक प्रस्तुत गरेका छौं | पेज खुलेर यहाँ सम्म पढ्न भ्याई सक्नु भएकोमा बधाई छ | बाँकी ग्यारन्टी हामी लिन सक्दैनौं | संगीता - १ सुन्न तल क्लिक गर्नु होला |

क्लिक गर्दा नि खुलेन ? यस्तै हुन्छ भन्ने हामिलाई थाहा थियो | ठिकै छ, हामि संग अर्को उपाय छ | धुलिखेलबाट काठमाडौँ जाने बिहान साढे आठ बजेको बस चड्नु होस् | पुरानो बसपार्कमा उत्रेर प्रदर्शनी मार्ग तिर लुखुर लुखुर आउनुहोस | त्यहाँ साझा पुस्तक भण्डारको ठुलो महल छ | भित्र छिरेर संगीता पुस्तक किन्नुहोस् र घर लगेर मज्जाले पढ्नुहोस |

पढिसके पछी कृति कस्तो लाग्यो यो पेजमा आएर कमेन्ट गर्न नभुल्नु होला |

--------------------

श्रोत: मैले पढ्ने मध्येका केहि ब्लगहरु

हलिउडमा हरे कृष्ण हरे राम

noreply@blogger.com (Milan) — Sat, 12 Dec 2009 02:49:00 +0000

तपाईं विश्व प्रसिद्द फिल्म नगरी हलिउडको मुलबाटो 'हलिवुड ब्लुबर्ड' पुग्नु भो भने के कल्पना गर्नु हुन्छ ? अग्ला अग्ला भवन, झिलमिल बत्ति, मानिसको रमझम, अंग्रेजी गीत, छोटा छोटा लुगा लगाएका राम्रा राम्रा केटी अनि यस्तै उस्तै कुराहरु....तर त्यो संगै टुप्पी छोडेर बाँकी केश खौरेका अग्ला गोराहरु र ब्रिट्नी स्पयेर्स भन्दा कम नदेखिने राम्री गोरिहरुले गेरु बस्त्र धारण गरि 'हरे राम हरे कृष्ण'को भजन गाइरहेको सुने पनि आश्चर्य नमाने हुन्छ | अचेल हलिउडमा राम, कृष्ण र गणेश जस्ता हिन्दू देवताको गतिबिधि धडाधड चली रा'छ |

चलचित्र सम्बन्धी बिश्व प्रसिद्द अवार्ड 'ओस्कार'को बार्षिक समारोह गरिने घर 'कोडाक थिएटर'को शिरैमा गणेशको बिशालकाय मुर्तिहरू छन | माथी फोटोमा देखिएको मूर्ति तिनै मध्येको एकको हो | त्यै भवन भित्र रहेको मलमा डाईनिंग गर्दै गरेका हिन्दु धर्म सँग अपरिचित मानिसहरु केहि सोच्न आकाश तिर फर्किए सुँड भएको अचम्मको मोटो मान्छेको मुर्ति देखेर तीन छक्क पर्छन | अनि त्यसको बाहिर सडकमा टुरिस्ट सँग पोज दिने "सुपरम्यान" जस्तै शायद कोहि होलान भनेर सोच्दा हुनन् |

त्यति मात्र होइन 'कोडाक थिएटर'को बाहिर पट्टि बिदेशी मुलका हिन्दू धर्मालम्बीले 'हरे राम हरे कृष्ण'को भजन प्राय जसो गाउने गर्दछ्न | लस एन्जलसमा रहेको कृष्णभक्त टोलिमा सयौंको संख्यामा बिदेशी गोरा गोरीहरु आबद्द छन | मन्दिर तथा मन्दिर प्रबर्धित अपार्टमेन्टमा सामुहिक रुपमा रहने यी गोरा गोरिको एकै मात्र उद्देश्य छ, ५००० बर्ष अघि कृष्णले अर्जुनलाई दिएको गीता बाणी सारा संसारमा फैल्याउनु | दिन भर उनीहरु लस एन्जलसको सडक र पसलमा आफु जस्तै अरु गोरा गोरीलाई कृष्णको संदेश दिन र पुर्बिय सभ्यताको आध्यात्मिक पक्ष बारे बुझाउन मेहनेत गरि रहेको भेटिन्छ |

मैले तिनै मध्येको एक कृष्ण भक्त 'प्रभुपतिदास'लाई संयोगले मेरो कार्यथलोमा भेटेको थिएँ | हिन्दु धर्मको ब्यबहारिक पक्षबाट प्रेरित उनि सन् १९७३ मा हिन्दु धर्ममा प्रवेश गरेका थिए | त्यस उप्रान्त उनि गीताको संदेश अमेरिका भरि छरीरहेका छन | मैले उनि संग छोटो भिडियो पनि लिएको थिएँ | ल हेरी हालौं |

हरे कृष्ण हरे कृष्ण
कृष्ण कृष्ण हरे हरे
हरे राम हरे राम
राम राम हरे हरे

फेरी भेटौला

आफ्नै मनको कुरा

noreply@blogger.com (Milan) — Tue, 01 Dec 2009 04:45:00 +0000

महिनौं ब्लगबाट हराउनुको कारण के हो ? भन्ने प्रश्नको उत्तर बाहेक यो अबधिमा मैले थुप्रै कुराहरु पत्ता लगाएको छु, जस्तो की,

१. ब्लग नलेखी हुँदै हुँदैन भन्ने कुरा गलत हो
२. ब्लग लेख्नु र अल्छी गर्नु सँग सम्बन्ध हुन पनि सक्छ नहुन पनि सक्छ
३. ब्लगमा अनुच्छेद लेख्नु भन्दा फेसबुकमा हरफ लेख्नु र ट्विट्टरमा ट्वीट गर्नु सजिलो कुरा हो
४. लेख्नु भन्दा पढ्न अझ बढी सजिलो हुन्छ... आदि आदि

खोजि खोजि लेख्नु पर्ने र नलेखे पनि हुने बिषय मात्र होइन यो बिचमा नलेखी नहुने बिषय पनि छुटेका रहेछन | थालेका र छोडेका गरि ब्लगर ड्यासबोर्डमा झन्डै १० वटा अपुरा पोष्टहरु बसेका छन | यिनलाई कसरि तह लाउने भन्ने सोच्दै छु |
----------------------------

अचेल हलिउड प्रवेश गरेको छु | फिलिममा खेल्ने खेलाडी होइन दर्शकको रुपमा | अंग्रेजी फिल्म कुनबेला कतिखेर कुन हलमा चल्छ भन्ने कुरा धरमर धरमरमा भए नि भन्न सक्ने भा छु |

झन्डै दुई हप्ता अगाडीको बिहीबार "न्यु मुन"को लाईनमा बस्ने अल्छीले २०१२ हेरें | फिलिम शुक्रबार बिहानको रातीको १२ बजे रिलिज हुनुपर्ने हो | बेलुकै देखि केटा-केटी बेड बिस्तारा बोकेर लाईन लागेका छन् "नयाँ चन्द्रमा" हेर्न | शायद औंशीको रात थियो होला त्यो दिन ... क्या जोश |

२०१२ मा संसार सुरुमा क्यालिफोर्निया तिरैबाट भित्किन सुरु गर्छ | कुर्शी जोडले समातेर हेरियो | साँच्चै यस्तै भो भने त आफु पहिलो नम्बरमा नै परिने भइयो | यो २०१२ को एउटा सिन :

त्यसको भोलिपल्ट एउटा पार्किंगमा झन्डै उस्तै दृश्य देखेको थिएँ | फोटो खिच्न पाईएन | त्यो संग मिल्ने चित्र इन्टरनेटमा खोजेर राखेको छु .. झन्डै यस्तै यस्तै देखिन्छ |

२०१२ आएको छैन यो चाहिं २००९ मै हो | शायद यो पुर्ब तयारी पो हो कि ?

हुन त पक्का केहि नहोला ... तैपनि केहि भै हाल्यो भने जे होला देखा जाएगा
----------------------------------------------

अर्को कुरो ... देश अचेल गज्जबले तातिएको छ | यता ...उता .. आन्तरिक... बाह्य ... आन्दोलन .. हस्तक्षेप आदि आदि | आन्तरिक कुरो त आफ्नो छँदैछ | बाह्य कुराले देशलाई थुरथुर परेर चलाईराखेको छ | कमिला,मान्छे देखि देश-परदेश सम्म हरेकका आफ्नै कमि कमजोरी होलान | यति हुँदा हुँदै पनि आफ्नो कमजोरी भन्दा बढी गुमाउनुमा चाहिँ धेरै बनको बाघ भन्दा "मनको बाघ"को कमाल होला |

बनको बाघको फोटो छ्यासछ्यास्ती भेटिन्छन ... मैले इन्टरनेटमा मनको बाघको फोटो नि खोजेको छु |

लौ हेरौं |

------------------
अर्को ब्लगमा भेटौंला

हाम्रा माग पुरा गर !

noreply@blogger.com (Milan) — Tue, 18 Aug 2009 17:46:00 +0000

अचेल भरि जुट्ने, फुट्ने, भेला गोष्टि गर्ने, बन्द धर्ना गर्ने सब कुरामा नेपाल अगाडी छ | नेपाली ब्लग नि यसमा पछी रहने कुरा भएन | अचेल ठुलो हल्ला खल्ला छ देशमा - परदेशमा | अनि मैले पनि बुझेको छु मौका यहि हो |

ए मेरा पिडित साथि ! ल आउँ यहि मौकामा हामि नि आफ्ना माग पुरा गराउन कम्मर कसौं |

------------------------------------------
नेपाली ब्लग सरकार ! हाम्रा माग पुरा गर !
------------------------------------------

हाम्रा निम्न ५ सुत्रिय माग २४ घण्टा भित्र पुरा गर्न जोडदार अपिल गर्दछौं | अन्यथा अनिश्चितकालिन ब्लग बन्द गर्ने घोषणा गर्दछौं | त्यतिमा नि सरकारको चित्त नबुझे थप कडा संघर्षका कार्यक्रमहरु घोषणा गर्नेछौं |

१. कि त "टाँसो"लाई "टाँसो" नभनियोस वा tanso, taanso, taso, tan - so आदि जे लेख्दा पनि "टाँसो" नै देखिने गरिको प्रबिधिको बिकास गर्न गुगल, युनीकोड नेपाली लगायतका साईटलाई दबाब दिन उच्च स्तरीय समितिको घोषणा गरियोस |

२. जिमेल र इमेल हेर्दाहेर्दै सेल, तेलको किनमेल देखि फिमेल सम्म भुल्नु पर्ने बाध्यता रहेको हुँदा गुगल ग्रुपबाट दिनमा बढीमा एक इमेल आउने गरिको व्यवस्था मिलायोस |

३. नेपाली ब्लगरको धेरै लोगो रहेको हुँदा कुनै एक मात्र लोगो आफ्नो ब्लगमा राखे अरु लोगो चाहिँ भारत र चीनको ब्लगरको भए जस्तो बुझिने र सप्पै लोगो राखे अरु साथि ब्लगरको "लिंक एक्सचेन्ज"मा ठाउँ बाँकी नरहने हुँदा कि त एउटा लोगो मात्र पास गरियोस वा सबै लोगो हरुको अलि अलि हिस्सा चुँडेर एउटा सर्बदलीय लोगो बनाईयोस |

४. ब्लगरहरुलाई ब्लग कसरि बनाउने मात्र होइन ब्लगबाट पैसा कसरि कमाउने भन्ने बिषयमा पनि उदाहरण सहित जानकारी दिने व्यवस्था मिलाईयोस |

५. नेपाली ब्लग जगतको असन्तुष्ट समुह बढ्दै गएको र निकट भविष्य मै ससस्त्र ब्लगर जन्मिन सक्ने व्यापक आशंका रहेको हुँदा ब्लगरको केहि निश्चित प्रतिशत संख्यालाई समय मै शहिद घोषणा गरि सुबिधा समेत उपलब्ध गराईयोस |

पिडित नेपाली ब्लगरहरु

उडी छुनु चन्द्र एक...

noreply@blogger.com (Milan) — Fri, 10 Jul 2009 06:05:00 +0000

यो ती मान्छेको हस्ताक्षर र पदचिन्ह हो जसले मानब ईतिहाँस मै पहिलो पटक पृथ्वी ईतर को धर्तिमा पाइला टेकेका थिए | उनी र उनी जस्तै अरु बीर अन्तरिक्ष बैज्ञानिक हो सम्झना र कार्य लाई सम्झेर म बसेकै सहर हन्स्भिलमा अमेरिकी अन्तरिक्ष केन्द्र नासाको बास्तबिक प्रयोगशाला संगै सर्ब साधारणको लागि संग्राहलयको निर्माण गरिएको छ | जुन ८ मा संयोगले मैले पनि सो केन्द्रको भ्रमण गर्ने अवसर पाएँ |

अन्तरिक्ष बैज्ञानिक निल आर्म्स्ट्रंगले साथि बैज्ञानिक माईकल कोलिन्स र बज एल्द्रिन संगै जुलाई २४, १९६९ मा चन्द्रमामा पहिलो पटक पाइला टेकेका थिए |

साथै अमेरिकी राष्ट्रपति जोन एफ. केनेडीको ६० को दसक भित्र चन्द्रमामा मानब पाइलो टेकाउने उद्देश्य पनि पुरा भएको थियो | मे २५, १९६१ मा संसदको संयुक्त सदन लाई मन्तब्य दिँदै उनले भनेका थिए "I believe that this nation should commit itself to achieving the goal, before this decade is out, of landing a man on the Moon and returning him safely to the Earth." यसैको लागि नै सन् १९६१ देखि एपोलो प्रोजेक्टको सुरुवात गरिएको थियो |

संग्राहलयको थप फोटो हरु :

सन् ६० र ७० को दशकमा एपोलो प्रोजेक्टमा प्रयोग गरिएको ३६३ फिट अग्लो Saturn V रकेट | हन्स्भिल सहर कै चिनारीको रुपमा रहेको यो रकेट झन्डै ३६ तले घर बराबर अग्लो छ |

स्पेस सुट

निल आर्म्स्ट्रंगको नमुना हात (बिस्तृत बिबरण तलको चित्रमा)

अन्तरिक्ष प्रोजेक्टमा प्रयोग गरिएको एक रकेटको नियन्त्रण बोर्ड

सो संग्राहलयको एक शाखा भवन

नमुना अन्तरिक्षयात्री

एपोलो प्रोजेक्टमा प्रयोग गरिएको रकेटको आगाडीको हिस्सा

रकेट जमिनबाट उड्दा ताका यात्रीलाई हुने अनुभब दिलाउन बनाईएको Rocket Lunching Simulation

"गाह्रो रहेछ अन्तरिक्षमा बस्न" - अन्तरिक्षमा भोगिने बास्तबिक दबाबको अनुभब दिलाउन बनाईको Space Simulation अनुभब गरेर फर्कंदै एक सहभागी

अर्का एक नमुना अन्तरिक्ष यात्री ..चन्द्रमाको सतहमा गाडी कुदाउँदै

र अन्त्य मा घुम्दा घुम्दा थकित म

आवश्यकता (Hiring)

noreply@blogger.com (Milan) — Sat, 20 Jun 2009 13:04:00 +0000

नेपाली ब्लग संसारको दायरा दिन दुगुना रात चौगुना बढ्दै गएको यथार्थलाई मध्यनजर गर्दै यसलाई अझ ब्यबस्थित र मर्यादित बनाउनको लागि नेपाली ब्लग प्रति समर्पित निम्न बमोजिम योग्य टिप्पणीकारको आवश्यकता महसुस गरिएको छ |

--------------------------------------------
पद : टिप्पणी अधिकृत (श्रेणी क)

न्युनतम योग्यता :

१. नेपाल सम्बन्धि मामिलामा दख्खल राख्ने
२. गत ६ महिनाको आँकडामा औसतमा दैनिक कम्तिमा ३ "टिप्पी" दिएको
३. हुँदै नभएको कुरालाई बढाई चढाई गरेर बेलुका सम्बन्धित ब्लगरलाई ऐना हेर्न बाध्य बनाउने बिशेष क्षमता भएको
४. कुनै साधारण पोष्टलाई संसार कै अव्दितीय सिर्जनासंग साँच्चै हो नै जस्तो गरेर तुलना गर्न सक्ने खुबी भएको
५. राम्रो, नराम्रो, कुरूप, सुरुप हरेक पोष्टलाई "अति सुन्दर" बताउन सक्ने क्षमता भएको |

---------------------------------------------
पद : टिप्पणी अधिकृत (श्रेणी ख)

न्युनतम योग्यता :

१. नेपाल सम्बन्धि मामिलामा दख्खल राख्ने
२. गत ६ महिनाको आँकडामा औसतमा दैनिक कम्तिमा ३ "टिप्पी" दिएको
३. हुँदै नभएको गल्ति खोजि खोजि निकालेर ब्लगरलाई आच्छुँ आच्छुँ पार्न सक्ने खुबी भएको
४. नकारात्मत टिप्पणीमा कलात्मक रुपमा गलत शब्द प्रयोग गर्ने बिशेष क्षमता भएको
५. जुनसुकै ब्लगरको सहि मुल्यांकनलाई पनि तर्क वा शब्दको माध्यमबाट गलत बनाई दिन सक्ने क्षमता भएको

तलब सुबिधा :

- ब्लगर र अन्य टिप्पणीकारले गरेको तपाईंको टिप्पणीको स्तर मुल्यांकनलाई आधार मानि तलब गणना गरिने छ |

- ख श्रेणीको टिप्पणी अधिकृतको हकमा, जसले टिप्पणी कै माध्यमबाट कुनै ब्लगरलाई ब्लग बन्द गरि चुपचाप बस्न बाध्य बनाउँछ, नेपाली ब्लग जगतमा उसले दिएको योगदानको उच्च कदरगर्दै उसको आधारभूत तलबको डेढा बराबर हुन आउने गरि रकम गणना गरिने छ |

- जुन दिन देखि ब्लगरले ब्लग चलाए बापत पैसा कमाउन थाल्नेछन ... त्यसको भोलिपल्ट देखि तपाईंको खातामा रकम जम्मा हुनेछ |

दरखास्त दिने तरिका :

यहि पोष्टको कमेन्ट बक्समा गएर श्रेणी नछुट्याई कमेन्ट लेख्नु होला | तपाईंले गर्नु भएको कमेन्टको स्तरको आधारमा सम्बन्धित श्रेणीमा पर्ने गरि तपाईंलाई सर्टलिस्ट गरि अनलाईन इन्टरभ्युमा बोलाईने छ |

नेपाली भाषा पनि जानेको र ब्लगर वा वर्डप्रेसमा कुनै न कुनै एकाउन्ट भएको निवेदकलाई बिशेष ग्राह्यता दिईनेछ |

(नोट : जसले राम्रो कुराको समर्थन र नराम्रो कुराको सभ्य भाषामा बिरोध गरेको छ, उसले सर्ट-लिस्टेड हुने र जागिर पाउने कुरा सपनामा पनि नचिताए हुन्छ | )

साला ! क्याम्पसको साडी जस्तो जिन्दगी...

noreply@blogger.com (Milan) — Fri, 19 Jun 2009 20:54:00 +0000

फोटो श्रोत : sikhiwiki

१. खै किन हो अचेल भरि मलाई तान्न सारै गाह्रो हुँदैछ

अँट् ... अँ.... ट्

अँह छैन

अँट्

अँट्

मरे निस्किएन

अँट्

अँट्

जति तान्न खोजे नि तानिदैन

के गर्ने ?

अँट्

अँट्

हैन के भा यस्तो...

अँट्

अँट्

यसपाली फेरी केमा अड्केछ

मोरो शब्द !!

अँट् अँट्

२. हुन त बातावरण नि चाहिएला

उहिले उहिले ऋषि मुनि
सगरमाथामा लेख्थे

त्यहाँ नफुरे कन्चनजंघामा लेख्थे

त्यहाँ नि नफुरे
धौलागिरी, माछापुच्छ्रे, लोत्से, नुप्से
त्यहाँ नि नफुरे
अझ अरु नै
तर कहिँ न कहिँ पुग्थे पुग्थे

उहिले उहिले रिसी मुनि माटामा लेख्थे
त्यहाँ नफुरे पातमा लेख्थे
त्यहाँ नि नफुरे पाटि, पौवा, रुख, जरा
त्यहाँ नि नफुरे
अझ अरु नै
तर केहि न केहि खोज्थे खोज्थे

तर अहिले म

सँधै उही पुरानो अपार्टमेन्ट
सँधै उही पुरानो कुर्शी
अनि सँधै उही पुरानो ल्यापटप

अनि फुर्ला कसरि !!!

३. अचेल दिक्क छु म जिन्दगी देखि...

बिहान उठो
पहेंलो दाँत टल्कायो
दुई पाउरोटी भित्र अलिकति साग हालो
अनि टन्न अघायो ..

दिनभर पहाड पर्बत पल्टायो
अनि सुल्टायो
र फेरी उल्टायो

अनि बेलुकी लखतरान हुँदै
उही पुरानो डेरा जमायो

जाँड तन्न तान्यो, सुत्यो...

साला ! क्याम्पसको साडी जस्तो जिन्दगी...

India ! Stop raping my mother ...

noreply@blogger.com (Milan) — Mon, 15 Jun 2009 15:04:00 +0000

Image Source : Monsters and critics

We all Nepali people love India as a good friend and neighbour. We wish for prosperity and happiness of India and Indian people.

But in recent days the Indian activities in Nepal has been surprisingly increased. Indian government interfares in our internal matter on the one hand and on ther another some of Indian security forcers rape, lout, bit and kill innocent Nepali people in our own land crossing the international border.

This cartoon represents meantlity of those Indian security people, who have been doing such a peteey work, and who, I think, is backed by the whole force or government, because there is not only single event happened..but they have been raping since long.

Every one praise for thier own and critize for another, But if another does good I have to praise them and If my own makes any mistake or committs any crime I have to stop them to create a good community and world. I hope the indian community understand this.

We Want:

India : STOP interfaring our internal matter..

India : STOP raping my mother and sisters..

-----

Reference :

15th June - Global day of action against Indian aggression in Nepal

My Sansar

Sushil's Blog

Manipur 1
Manipur 2

संबिधान सभालाई खुला पत्र

noreply@blogger.com (Milan) — Sun, 07 Jun 2009 21:34:00 +0000

सम्माननीय अध्यक्ष ज्यू
संबिधान सभा
काठमाडौँ नेपाल,

लोक सम्मतिको आधारमा राज्य व्यबस्था संचालन गर्ने नेपालको शासकीय परम्परा रहेको र हालैका बर्षहरुमा भएको बिभिन्न आन्दोलनको मागलाइ सम्बोधन गर्ने क्रममा संबैधानिक रुपमै मुलुकलाई बिभिन्न भागमा चिरा चिरा पारी संघीय प्रणालीमा जाने कुरामा आम सहमति बनिसकेको परिपेक्षमा जुन आधारमा भए पनि सहमति बनाई देशलाई बिभिन्न राज्यमा टुक्रा टुक्रा पार्दा :

१. यदि जातजातिको आधारमा राज्यको नामकरण गरे त्यो राज्यमा रहने अरु अल्पसंख्यक वा बहुसंख्यक जाति सन्तुष्ट नहुने र कालान्तरमा छुट्टै राज्यको लागि फेरी आन्दोलन गर्नु पर्ने स्थिति सिर्जना हुने हुनाले,

२. भाषा र धर्मको आधारमा नामकरण गरे एउटै भाषा र धर्मको बढी प्रभाब पर्न गई संघियताको वास्तविक लक्ष्य हाँसिल नहुने भएकोले,

३. ऐतिहाँसिक आधारमा नामकरण गरे यो एक्काईसौं शताब्दीमा चिर-प्रतिगामी कदम ठहरिन सक्ने भएकोले,

४. भौगोलिक आधारमा नामकरण गरे एकातिर जटिल भूभाग रहेकोले कालान्तरमा अप्ठ्यारो पर्ने र अर्कोतिर कतिपय नाम दोहरीएर जनतालाइ नयाँपनको आभाष नहुने भएकोले,

५. र यदि नदिको आधारमा नामकरण गरे बग्दै भारत पुगी अन्तिममा गंगामा नै मिसिने डर भएकोले,

जाति, धर्म, भाषा, ईतिहाँस, भूगोल, संस्कृति, नदी आदि जे आधारमा देशलाइ भागबन्डा गरे पनि नामकरण गर्दा चाहिं जनताको मनमा बस्न सक्ने दैनिक जनजीबनमा आधारित शब्द चयन गरियोस भन्ने हाम्रो आग्रह छ | यसको लागि केहि नमुना नामहरु यसप्रकार छन :

काठमाडौँ उपत्यका र छेउछाउ
काठमाडौँले धुलो धुवाँमा एसिया कै पहिलो उपाधि जितिसकेको, फोहोर पानीको समस्या दशकौं देखि जल्दो बल्दो रहेको र यिनै फोहोर पानी प्रदुषण आदिबाट नै जन्डिस जस्ता रोगहरु को सिर्जना हुने अनि ति रोगको उपचार र स्वास्थ्यकर जीवनयापन लागि पनी औषधि र खाध्य पदार्थको रुपमा फलफुलको प्रमुख भूमिका रहिआएको परिपेक्षमा काठमाडौँलाइ रोगरहित र स्वास्थ्यकर जीवनको नमुना ठाउंको रुपमा बिकाश गर्नको निमित्त यदि केहि-कथम काठमाडौँ र सो वरिपरीको क्षेत्रलाइ समेटेर कुनै राज्यको धोषणा गरिए सो राज्यको नाम "मेवा स्वायेत्त प्रदेश" राखियोस |

पश्चिम पहाड
सदियौं देखि नेपाली खानामा गुन्द्रुक र त्यसको रसको प्रमुख भूमिका रहिआएको, र आधुनिक जमानामा पनी प्रमुख नेपाली उत्पादन चाऊचाऊको मध्यमबाट भएनी सुपको भूमिका अझै जीवित रहेको सन्दर्भमा पश्चिम पहाडको क्षेत्रलाई समेटेर कुनै राज्यको घोषणा भएमा त्यसको नाम "रस प्रदेश" राखियोस | यसबाट चोक्टा र झोलको पुरानो नेपाली उखान चरितार्थ हुनुको साथै आधुनिक जमानामा चोक्टा अन्त कतै रहेको हुँदा सो क्षेत्रलाई रस प्रदेशको रुपमा ब्यबस्थित गरे अझै सान्दर्भिक पनी हुने देखिन्छ

पश्चिम तराई
सुरा र सुन्दरी नेपाली पुरुषत्वको अभिन्न अंग रहेको तर अलिअलि गर्दै यो क्षेत्रका सुन्दरी जती बम्बई पुर्याई सकेको परिपेक्षमा कम्तिमा सुराको मात्र भएनी प्रतिनिधित्व गर्नको निम्ति र बिहान बेलुकी रक्सिले टिल्ल पर्ने अल्पसंख्यक नेपाली जनताको अधिकार रक्षाको निम्ति यो क्षेत्र "दारुवान प्रदेश" को रुपमा घोषणा गरियोस |

दक्षिण नेपाल
आधुनिक नेपालमा आन्दोलन, दवाब, प्रभाब, द्वन्द, पेशा, व्यापार, राजनीति हरेक कुरा चाँडो पाक्ने प्रमुख क्षेत्रको रुपमा नेपालको समतल भूभागको महत्व बढ्दै गएको र परम्परा देखि नै नेपाली समाजमा स्वादिलो सब्जी पकाउनको निमित्त ब्यापक रुपमा कराईको प्रयोग गरिँदै आएको सन्दर्भमा यदि सम्पूर्ण समतल भूभाग मिलाई एक प्रदेशको निर्माण गरिए सो क्षेत्रलाई स्वादबिहिन भात पकाउने भाँडो वा कुकरको आधारमा नगरेर मसलेदार तरकारी पकाउने कराईको आधारमा "कराई प्रदेश" नामकरण गरियोस |

दक्षिण पुर्बी नेपाल

यो क्षेत्रमा आफ्नो अधिकार रक्षाको लागि आदिबासी धिमालले आफ्नो सानोतिनो आन्दोलन चलाईरहेको तर माथि उल्लिखित कारण १ बाट जाति कै आधारमा राज्यको नामकरण गर्न उपयुक्त नदेखिएको, तर त्यो सम्भब नभए नि कम्तिमा श्रुति समभिन्नार्थक नाम राखे उनीहरुलाई आफ्नोपनको आभाष पनी हुने साथै सो क्षेत्रले प्रबधिमा केहि फड्को मारिसकेको परिपेक्षमा म जस्तो सो क्षेत्रमा स्थाई बासस्थान भएको प्रबिधि प्रेमी नेपाली जनताको चाहना पुरा हुने भएकोले सो क्षेत्र समेटी कुनै राज्य बनाईए सम्भब भए "जिमेल" वा नभए नि कम्तिमा "ईमेल प्रदेश" नामकरण गरियोस |

संबिधान सभाले संबिधान नबनाउन्जेल सम्म देशलाई कति भागमा चिरा चिरा परिने हो संख्या यकिन हुन सकेको छैन | कम्तिमा दुई देखि बढीमा अनिश्चित संख्यामा जस्तोसुकै आधारमा राज्यको घोषणा गरिए पनी नाम जुराउंदा नेपाली जनताको मन मस्तिष्कमा राज गर्न सक्ने नाम राखिए यो संबिधान सभाले सहि काम गरेको ठहरिन सक्थ्यो |

यी क्षेत्रका उपयुक्त नामका सारांश कृत नापनक्सा यो पत्र संगै प्रस्तुत गरेका छौं

भवदीय

ब्ल. मिलन

नेपाली ब्लग संसारको ७७ प्रश्न

noreply@blogger.com (Milan) — Sat, 30 May 2009 20:29:00 +0000

फोटो श्रोत : ब्रिंग पेट होम, चलाखी: मिलन

अचेल भरि म अलिक बढी नै गाउँ डुलुवा भएको छु | नेपाली ब्लग छोडेर हिन्दी, अंग्रेजी, स्पेनिश र कहिले काहिँ फ्रेन्च सम्म पुग्छु | यसै क्रममा समिर लालको चर्चित हिन्दी ब्लग "उड़न तश्तरी"मा ब्लग जगतको रमाईलो कुराको टाँसो देखेर त्यो बिषयलाई यहाँहरु समक्ष म पनि प्रस्तुत गर्न गईरहेको छु |

सर्बप्रथम अमेरिकन ब्लगर ग्रेग रटरले तपाईंले इन्टरनेटमा गर्नु पर्ने ९९ वटा कुराको सुची बनाएका थिए | त्यसैमा आधारित अर्को ब्लगलाई आधार बनाएर समिर लालले ब्लगवालाले गर्नु पर्ने ९९ प्रश्नको सुची बनाएका थिए | त्यसमा पुरा सुची मध्ये तपाईंले गरिसक्नु भएको कुरालाई बोल्ड गरेर फेरी टाँसोको रुपमा प्रस्तुत गर्नु पर्ने हुन्छ |

हामी कहाँ धेरै बिषय बस्तु छन त्यसैले यसलाई टाँसोको रुप नदिए नि हुन्छ | एउटा कापी र कलम ठिक पार्नुस वा मनमनै हिसाब किताब गर्न तयार हुनुहोस ...अनावश्यक रुपमा नतन्काउनको लागि मैले ति कुरालाई नेपाली रुप दिँदै ७७ वटा प्रश्नको रुपमा प्रस्तुत गरेको छु | तपाईंको कुनै थप प्रश्न भए लेख्न नछुटाउनु होला ...

म लागें नेपाली भाकाका ७७ प्रश्न तिर :

१. ब्लग खाता खोल्नु भएको छ ?

२. अर्काको ब्लगको पोष्ट आफ्नो ब्लगमा आफ्नै नाममा कपि पेष्ट गर्नु भएको छ ?

३. त्यो कपि-पेष्ट टाँसो पढेर कसैले चोरी पत्ता लगाएका छन ?

४. चोरी पत्ता लागेर पनि मैले कपि गरेको होइन आँफै लेखेको हो भनेर निहुँ खोज्नु भएको छ ?

५. धाईबाजीले जस्तो फोटोमा श्रोत खुलाउनु भएको छ ?

६. साहित्यकार भएको भ्रम पाल्नु भएको छ ?

७. कुनै ठाउंमा नगईकन नै यात्रा संस्मरणको टाँसो बनाउनु भएको छ ?

८. ब्लगमा भिजिटर गिन्ती हाल्नु भएको छ ?

९. आज कति भिजिटर भए भनेर दिनमा दुई तिन पटक चेक गर्नु भएको छ ?

१०. अरु दुई ब्लगर बीच झगडा पारिदिनुभएको छ ?

११. अनि उनीहरुलाई झगडा गर्नु हुँदैन भनेर मिलाई टोपल्नु पनि भएको छ ?

१२. कुनै सामुहिक ब्लग को सदस्य बन्नु भएको छ ?

१३. कुनै सामुहिक ब्लग को सदस्यता त्याग्नु भएको छ ?

१४. कि त्यागेको होइन, कामकुरा बिगारेर उनीहरुले नै निकालेका हुन ?

१५. ब्लगमा आफ्नो नाना भाँती दिनचर्या लेखेर पाठकलाई हैरान पार्नु भएको छ ?

१६. कसैको ब्लगको झुटो प्रसंशा गर्नु भएको छ ?

१७. तपाईंको आफुले बाहेक अरु कसैले पनि नपढेको टाँसो छ ?

१८. कोहि अरुको टाँसो पढेर यस्तो मैले लेख्न पाए पनि हुन्थ्यो जस्तो लागेको छ ?

१९. कसैको टाँसो पढेर गल्तिले पनि यस्तो नलेखौं जस्तो लागेको छ ?

२०. तपाईंको हाँस्यात्मक टाँसोलाई कसैले अति मार्मिक भनेर पनि कमेन्ट गरेका छन ?

२१. कहिले पाठकले प्रतिक्षा गरिरहेका छन भन्ने भ्रम पालेर धेरै दिन देखि लेख्न नसकेकोमा क्षमा माग्नु भएको छ ?

२२. नयाँ पोष्ट हालेको दिनभरी पनि कुनै टिप्पणी नआउँदा टिप्पणी बक्सले काम गरेको छ कि छैन भनि चेक गर्न आफैंले कुनै कमेन्ट हाल्नु भएको छ ?

२३. कहिले काहिँ आज केहि लेख्ने मन छैन भनि २५ लाईन भन्दा लामो टाँसो लेख्नु भएको छ ?

२४. एउटै टाँसोलाई आफ्नो २/३ वटा ब्लगमा हाल्नु भएको छ ?

२५. एकै दिनमा २५ भन्दा बढी कमेन्ट गर्नु भएको छ ?

२६. आफ्नो ब्लगमा कसैले असहमतिको टिप्पणी गरे त्यो मूल टाँसो भन्दा लामो प्रति-टिप्पणी कोर्नु भएको छ ?

२७. त्यसको साँटो बिरोधि टिप्पणी डिलेटै गरिदिने चलन चलाउनु भएको त छैन नि ?

२८. ब्लगको टेम्प्लेट हप्तामा एकपटक तलमाथि गर्ने फुर्ति गर्नु भएको छ कि छैन ?

२९. 'माई संसार'मा आजसम्म पहिलो प्रतिकृया दिन भ्याउनु भएको छ ?

३०. अनि माई संसारका उमेशजीबाट एउटा मात्र भए नि तपाईंको ब्लगमा प्रतिकृया पाउनु भएको छ ?

३१. राम्री केटिको ब्लगमा कमेन्ट लेख्ने वा फलो गर्ने गर्नु भएको छ, भनेर त के सोध्नु ? मलाई थाहा छँदैछ

३२. दिपेन्द्र दाईको ब्लग छोडेर अरु अंग्रेजी भाषाको ब्लग पढ्ने आँट गर्नु भएको छ ?

३३. कुनै शोक समाचारमा बिर्सेर बधाई दिनु भएको छ ?

३४. कहिले कुनै कुरा लेख्ने मन हुँदा हुँदै पनि अरुको चित्त दुख्छ भनेर नलेख्नु भएको छ ?

३५. कहिले अरुको पोष्ट पढ्नको लागि आफ्नो ब्लगमा उसको उसको लिंक मात्र दिएर आफ्नो एउटा पोष्ट थप्नु भएको छ ?

३६. कहिले पुरा टाँसो तयार भएपछी झुक्किएर डिलेट गर्नु भएको छ ?

३७. 'झुक्किएर टाँसो डिलेट भयो अब फेरी त्यै टाँसो लेख्न सम्भब छैन' भनेर डिलेट भएको टाँसो को बारेमा अर्को एउटा टाँसो बनाउनु भएको छ ?

३७. टाँसो सेभ गर्छु भन्दा भन्दै झुक्किएर पब्लिस भएको छ कि ?

३८. कहिल्यै अरुकोमा कमेन्ट लेख्दा आफ्नै ब्लगमा आइपुगुन भनेर आफ्नो ब्लगको लिंक मात्र दिनु भएको छ ?

३९. गुगल एडसेन्स लगाएर नेपाली ब्लगमा पैसा कमाउने भ्रम पाल्नु भएको छ ?

४०. आफ्नो श्रीमतीको ब्लग खाता खोल्नु भएको छ ?

४१. अनि श्रीमतीको ब्लगमा आफैंले पोष्ट पनि लेखि दिनु भएको छ कि ?

४२. आफ्नो टाँसोमा श्रीमतीले र उनको टाँसोमा आफुले कमेन्ट हाल्ने चलन चलाउनु भएको चाहिं छ कि छैन ?

४३. आफ्नो ब्लगमा कतै पट्टि Clock Link को घडी राख्नु भएको छ?

४४. आज सम्म कसैलाई 'मेरो ब्लगमा तपाईंको लिंक राखी सकें अब तपाईंकोमा पनि मेरो ब्लगको लिंक राखी दिनु पर्यो' भनेर मुखै फोर्नु भएको छ ?

४५. ब्लग चलाए बापत आज सम्म कतैबाट एक सुक्को पाउनु भएको छ ?

४६. पोष्ट नपढी शिर्षक मात्र हेरेर कहिले कमेन्ट गर्नु भएको छ ?

४७. आफुले कमेन्ट गरेको ब्लगरले आफ्नो ब्लगमा प्रतिकृया नदिंदा रिसाउनु भएको त पक्का होला होइन ?

४८. तर कसैले आफ्नो ब्लगमा कमेन्ट गरेपछि उसकोमा पनि आफुले कमेन्ट गर्नु पर्छ भन्ने ब्लग संसारको जिम्मेवारी कहिले महसुस गर्नु भएको छ ?

४९. आफुले हरेक नयाँ टाँसो लेखे पिच्छे इमेल वा अफलाईन लेखेर साथि वा मान्यजनलाई आफ्नो टाँसो पढ्न बाध्य बनाउनु भएको छ ?

५०. आफ्नो ब्लगको भिजिटर संख्याको ग्राफलाई टाँसोको रुप दिनु भएको छ ?

५१. कलेजमा गुरुले दिएको लेक्चर लेखेर कहिले ब्लग भर्नु भएको छ ?

५२. ब्लगको जन्म दिनमा टाँसो लेख्न त भुल्नु भएको छैन नि ?

५३. अनि ब्लगरको जन्मदिनमा नि ?

५४. अरुको ब्लगमा दैनिक ८/१० कमेन्ट लेख्ने अनि खासै लेख्न भ्याईंदैन भनेर फ्रीको ब्लग पनि नबनाउने त गर्नु भएको छैन नि ?

५५. नेपाली ब्लगमा हिन्दी टेम्प्लेट कहिले हाल्नु भएको छ ?

५६. सयौं टाँसो भैसकेको सूचना दिन १०१ औं टाँसो तयार गर्नु भएको छ ?

५७. आफ्नो हरेक टाँसोमा शिर्षक संगै ड्यास लगाएर आफ्नो नाम पनि लेख्ने गर्नु भएको छ ?

५८. आफ्नो प्रोफाईलमा आफ्नो साटो कुनै सस्पेन्स फोटो राख्ने गर्नु भएको छ कि छैन ?

५९. आफ्नो नामको साटो कहिले गुलियो टाईटल (जस्तो: जुनकिरी, चम्पा आदि) राख्नु भएको छ ?

६०. तपाईंको नामबाट अरु कसैले कमेन्ट गरेको छ ?

६१. अनि त्यो नाम आफ्नो बाऊबाजेको सम्पति नै जस्तो गरेर तपाईंले बिरोध जनाउनु भएको छ कि ?

६२. कसैले तपाईंलाई आफ्नो ब्लगको सदस्य बन्न निमन्त्रणा पठाएको छ ?

६२. तपाईंले त्यस्तो निमन्त्रणा कहिले स्वीकार गर्नु भएको छ ?

६३. बाहिर हिंड्दा ब्लगमा राख्ने फोटो खिच्न पाईएला भनेर क्यामरा साथै लिएर जानु हुन्छ ?

६४. एक महिना देखि नलेखेको चाहिं बिर्सेर 'अब आगामी पाँच दिन लेख्न सक्दिन' भन्दै कुनै टाँसो लेख्नु भएको छ ?

६५. घरको छतमा बसेर कुनै टाँसो लेख्नु भएको छ ?

६६. तपाईंको बिरोध गर्दै कसैले कुनै टाँसो लेखेको छ ?

६७. कसैले तपाईंको कार्टुन बनाएको छ ?

६७. कुनै कमेन्ट लेख्दा लेख्दै लामो भएर त्यसलाई आफ्नै ब्लगमा टाँसो बनाउनु भएको छ ?

६८. कुनै ठाऊँमा नगईकन नै यात्रा संस्मरणको टाँसो बनाउनु भएको छ ?

६९. तपाईं वा तपाईंको ब्लगको बारेमा कहिल्यै कुनै पत्रपत्रिका वा अरु ब्लगमा समाचार, अन्तरबार्ता आदि छापिएको छ ?

७०. तपाईंले त्यस्तो आफ्नो समाचार वा अन्तरबार्ताको लिंकलाई आफ्नो ब्लगको टाउको मै राख्नु भएको छ ?

७०. तपाईंले कोहि अरु ब्लगरसंग एक अर्काको राम्रो मात्र लेख्ने गरि कुरा मिलाउनु भएको छ ?

७१. सबै ब्लगरलाइ एकजुट हुन आग्रह गर्दै नेपाली ब्लग जगतको नेता बन्ने विचार पनि गर्नु भएको छ कि ?

७२. तपाईंले आफ्नो ब्लगमा 'यो समाचार होइन ब्लग हो' भनेर समाचार नै लेख्ने गर्नु भएको छ ?

७३. कुनै ब्लगमा अज्ञात नामबाट कमेन्ट गर्नु भएको छ ?

७४. आकारजीको ब्लगको पोडकास्ट सुन्न छुटाउनु भएको छ ?

७५. तपाईंका महिला ब्लगर साथि कति छन, कहिले औंला भाँचेर गन्नु भएको छ ?

७६. आफ्नै आवाजमा कहिल्यै पोडकास्ट बनाउनु भएको छ ?

७७. त्यो पोडकास्ट सुनेर तपाईंका पाठक श्रोताले अर्को पोडकास्ट बनाउनु भनेर कमेन्ट दिएका छन ?

अब भन्नुस कति प्रश्नको उत्तर हो/ छ मा दिनु भो ?

नेपाली ग्रेडिंग कै कुरा गरौँ : ३२ % भन्दा कम्ति ल्याए तपाईं फेल ब्लगर, ३२ % - ४५ % ल्याए थर्ड क्लास ब्लगर, ४५% - ६०% ल्याए सेकेन्ड क्लास ब्लगर अनि त्यो भन्दा माथि ल्याए फर्स्ट क्लास ब्लगर | डिसटिंन्सन ल्याउनेले चाहिं डाक्टरले डा. र इन्जिनियरले ई. झुन्ड्याए जस्तो जतासुकै आफ्नो नामको अगाढी ब्ल. झुन्ड्याए फरक नपर्ला |

छैन त कुरा गज्जब को ?

- ब्ल. मिलन

----------------------------------
सन्दर्भ श्रोत :

समीर लालको उड़न तश्तरी

ग्रेग रटरको सूचि

दिलीप दाईको चौतारी

ब्वाईज - २

noreply@blogger.com (Milan) — Sat, 23 May 2009 20:00:00 +0000

"बोइनदियास ! अमिगो, कोमोस्तास ?"
(शुभ प्रभात ! साथि, के छ हाल खबर ?)

"बियान ग्रासियास ए तु ?"
(ठिक छ धन्यवाद तपाईंलाइ नि ?)

"मोई बियान"
(मलाई ठिक छ )

यहाँ धेरै जात जाती र उनिहरु सबैको अ-आफ्ना छुट्टा छुट्टै भाषा छन | को के हुन भनेर कसरि अनुमान गर्ने ? मैले प्राय मिल्ने सुत्र एउटा पत्ता लगाएको छु | गोरे र काले : दुइ कोष टाढाबाटै छुट्टीन्छन केहि समस्या छैन | चाईनिज र कोरियन : आँखाको भाकाले पत्ता लगाइन्छ | इन्डियन र पाकिस्तानी : लुगा लगाई र बोल्ने तरिकाले छुट्टीन्छन | नेपाली : मिठो मुस्कान र नेपालको सुगन्ध नै काफी छ | र जति बचे खुचेका छन् : ति प्राय सबै कि त मेक्सिकन हुन् वा बाँकी ल्याटिन अमेरिकन |

मेक्सिकनहरु यहाँ यति धेरै संख्यामा छन् कि उनीहरुलाइ अंग्रेजी बोल्नै पर्दैन - आफु आफुमा स्पेनिस बोले पनि पर्याप्त हुन्छ | मेक्सिकन मात्र होइन ब्राजिल छोडी सबै ल्याटिन अमेरिकन स्पेनिश नै बोल्छन | त्यसैले होला उनीहरु धेरैले अंग्रेजी जान्दैनन पनि | अर्को कुरो अनुहार र बानी व्यहोरामा मेक्सिकन नेपाली संग दुरुस्तै मिल्छन | एकदम सोझा र कर्म शिल जाति | अमेरिकाको जरा मेक्सिकनले नै धानिएको छ भन्दा नि अत्युक्ति हुँदैन |

मेरो मेक्सिकन साथि चुरोट माग्छ "मार्बोलो"

"क्वात्रो सिन्कोइन्ताई त्रेस" (चार त्रिपन्न) म चुरोट निकाल्दै भन्छु

उ पैसा दिंदै फर्कदै भन्छ "आदियोस"

----------------

"व्हेर यु फ्रम ?" दक्षिण एसियाली वा मध्य पुर्बको जस्तो देखिने मान्छेलाइ म प्रश्न गर्छु

"ईरान"

"ओ.."

मैले गलत बुझे झैँ गरेर उ अर्थ्याउँछ "व्हेन आइ से ईरान मस्ट अफ पिपुल थिंक इट्स इराक - बट आइ एम नट फ्रम इराक. ईरान एंड इराक आर टु डिफरेन्ट कन्ट्रीज" उसको आफ्नै पिडा छ

"आइ अन्डरस्ट्यान्ड" म भन्छु "सेम प्रोब्लम हियर..आइ केम फ्रम नेपाल.. बट व्हेन आइ से नेपाल .. मस्ट अफ पिपुल थिंक आइ एम फ्रम इन्डिया ... बट जस्ट लाईक यु डु, दिज टु आर अल्सो डिफरेन्ट कन्ट्रीज" तर मलाई थाहा छ हाम्रोमा केवल शाब्दिक समस्या मात्र छैन

"ओ आइ सी " उ भर्खर बुझेझैं गर्छ

---------------------

"फिप्टिन अन थ्री प्लिज " अर्को नयाँ मान्छेले अहिले मलाई २० को नोट तेर्स्याउँदै छ | उसको बोलि र हाउभाउ देख्दा लाग्छ उ पक्का इन्डियन हो
----
इन्डियनको बिषय आउँदा उहिले कम्पनिमा काम गर्दा ताका एक मेक्सिकन अमिगो संगको कुराकानी म झट्ट सम्झन्छु | हुन त जाति बिशेषले कोइ खास व्यक्तिको बानिमा त्यति असर पार्दैन जति उसको आफ्नै ब्यबहारले पार्छ | तै पनि इन्डियन साहुको बारेमा कुरा गर्दा उनीहरुको किचकिचे स्वभाब पहिलो नम्बरमा आउँछ |

कुनै इन्डियन रेस्टुरेन्टमा काम गरेर छोडेको त्यो अमिगो संग मैले सोधेको थिएँ :

"यु स्पिक हिन्दी ?"
"नो"
"यु वोर्क दियर फर थ्री यिअर्स .. मे बि यु नो सोम वोर्ड्स ?"
अनि उसले सम्झदै भनेको थियो "जल्दी करो ... र्यापिदो र्यापिदो .."

उसले तिन बर्ष इन्डियन संग काम गर्दा अरु केहि नसम्झेर जम्मा "जल्दी करो" मात्र सम्झेछ .. भने उसको साहु दिनमा कति पटक जल्दी करो भन्दो होला...

---
"यु फ्रम इन्डिया ?" म प्रश्न गर्छु

"यस सर .. व्हेर यु फ्रम ?"

"नेपाल" म छाती फुलाउछु

"व्हट्स द डिफरेन्स ? इन्डिया नेपाल सेम थिंग ..." उ मौरी को गोला माथि हात हाल्छ

"व्हाई सेम थिंग ? नेपाल इज अ सोवरिन नेशन एंड इन्डिया टु देन व्हाई सेम थिंग ? डु यु थिंक इन्डिया एंड पाकिस्तान सेम थिंग ? डु इन्डिया बेलोंग टु पाकिस्तान ?"

"ओ.. या.. आइ एम सरि .. आइ निड टु करेक्ट माईसेल्फ "

"यु ह्याब टु .. आइ रेस्पेक्ट इन्डिया, इन्डियन पिपुल एंड विश फर युअर प्रोस्परिटि .. बट इफ यु डोन्ट रेस्पेक्ट माइ नेशन आइ क्यान्ट रेस्पेक्ट यु !!!"

मेरो रगत उम्लियो "नेपाल इज अन्ली कन्ट्री अफ द वोर्ल्ड व्हिच नेवर बिलोंग टु एनी वन ...इफ यु डन्ट रेस्पेक्ट इट यु आर नट अ म्यचुअर म्यान ... यु जस्ट अ ब्वाई अर बेबी .. माईन्ड इट"

"आइ एम सरि ... आइ गट नाओ"

अब यो भन्दा बढी के भन्ने होला ?

ब्वाइज - १

noreply@blogger.com (Milan) — Sat, 16 May 2009 05:33:00 +0000

"यु ह्यब रियाल्ली ब्यूटीफुल डग"
शीशाको साईडवालबाट बाहिर पट्टी कारमा राम्रो कुकुर बसेको देखेर मैले मालिक्नीलाई पुन्क्याएँ
"He is not a dog... He is my baby"
आफ्नो प्यारो कुकुरको छाउरोलाई डग भनेको सुनेर आमा चाहिने रिसाई र डलर सेभेन्टी वानमा दुईटा बीफ फ्लेवरको कुकुरको खाना ट्विन पेट किनेर त्यहाँबाट बिलाई
-----
एउटा गोरे बियरको लाइनमा अघि देखि घुरी रहेको छ कुनै ठुलो उद्देश्य लिएर आएको हुनु पर्छ
"I need one fresh bud-suitcase, can I check inside ?"
उसलाई बाहिर पटी देखिएको बियरको मितिमा चित्त बुझेको छैन र कूलरमा छिर्न चाहन्छ
म भन्छु "आर्रा"
मैले यो ठाऊँमा काम गरेयता अंग्रेजी धेरै सुधारेको छु

शीशाको साईडवालबाट बहिर पट्टी अहिले अर्को कार छ त्यसमा राम्रा दुईवटा कुकुर छन म त्यसलाई स्टोर भित्रबाट जिस्काउँदै छु बेबी नाम राखे पनि कुकुर नै हो उसलाई मैले जिस्काको भन्ने थाहै छैन ऊ मलाई भुक्ने सुरमा ड्राईभर सिट सम्म आइपुगेको छ

परबाट त्यों बियरवाला दाहिने हातमा बडलाईटको सूटकेस बोकेर आउँदै छ म उसको सामान रिंग गरेर क्रेडिट कार्ड स्वाईप गर्छु प्राय ग्राहक संग कारोबार पछि दुई शब्द साटासाट गर्ने यहाँको चलन छ

यो मान्छेको कुकुर राम्रा छन तर म सतर्क छु : तिनिहरुलाई कुकुर भन्नु हुँदैन
म उसलाई भन्छु "You have really wonderful babies "
ऊ हाँस्दै भन्छ "oh... They are not my babies... They are my boys"
यी गोरेहरुको यही नौटंकी बुझी नसक्नु छ
म भन्छु "Oh yea.. your boys are really strong and looks good"
"Thank you" ऊ भन्न सुरु गर्छ "You know last month I lost fifteen hundred dollar on that red boy .. now they are strong and healthy. .. gray boy eat almost four hundred a month..."
मैले उसको कुरा धैर्य पुर्बक सुन्नु पर्छ र बिचमा ओके र रिअल्ली भन्दै गर्नु पर्छ, सभ्यताको कुरा हो
---
ब्वाईज भने नि वा बेबी भने नि मलाई यहाँको जनाबरलाई मायाँ गर्ने शैली खूब मनपर्छ हामीहरुको जस्तै उनिहरुलाई पनि भोक लाग्छ अनि कुट्दा वा काट्दा दुख्छ अनि बेला बेला हामी जस्तै ख़ुशी हुन्छन र बेलाबेला हामी जस्तै रिसाऊंछन पनि अनि मायाँ गर्ने बेलामा चाहीं हामी भन्दा टाढा राख्नु किन ?

तर शायद यो कुरामा बिकाशले पनि भूमिका खेल्ला यहाँ गर्न खोजेको बेलामा प्राय सबैलाई काम छ र माम पनि छ अनि जो असक्त छन तिनलाई सहयोग पनि पुग्ने छ अनि को बाँकी रहे त ? ईनै ब्वाईज र बेबी नै त हुन नि

अँ.. जो काम छ ... काम गर्न पनि सक्छन तर काम गर्न चाहँदैनन .. मेरो बिचारमा ति ब्वाईज र बेबी भन्दा माथ्ला कोटिका पक्का हैनन

तर मेरो देशमा सबै तीर यस्तो स्थिति छैन जहाँ मान्छेले पेट भरी माम खान पाई रहेका छैनन ... त्यहाँ पशु अधिकार को के कुरो ? पहिले मान्छेले काम र माम पाऊनु पर्छ अनि आउँछ पशुको पालो

तर जे होस मैले बुझे सम्म यहाँका कुकुर पनि सारै भाग्यमानी छन

क्रमश...

अनन्त पीडा र मर्महरुको साक्षी हो बेलायतको गोर्खा म्युजियम

noreply@blogger.com (Milan) — Mon, 04 May 2009 04:54:00 +0000

रामकुमार विमली (rkbimali@hotmail.com)
हाल: अलबामा, अमेरिका

वर्षदिन भन्दा बढी समयको निकास विहिन ब्यस्तताबाट अचानक छोटो योजनामा घरबाट निस्किए गत १५ फेब्रुअरीका दिन । गोर्खा म्युजियम हेर्न जाने संक्षिप्त सोंच २ दिन अघि बनेको भए पनि त्यसैका लागि भनेर पाइलो नचालेसम्म त्यो सोच पनि पहिलाका अरु योजना जस्तै गर्वमै रहने संभावना छदै थियो । तर यो पटक सधै जस्तो भएन - छिटै चार जनाको सानो टोली लण्डनवाट पश्चिम - दक्षिणको बाटो हानियौं । सहयात्री धनजीको पथप्रदर्शन र मीना भाउजुको होशियार हकाईमा टेलिफोनको एक-दुई कल सक्दा नसक्दै अल्डरसोड पुगियो । त्यहाँ अरु दुई जना थपिएर ६ जनाको टोली बन्यो । ठाउँ विशेषको पहिचान, ऐतिहासिक तथ्य र वर्तमान स्थितिको ज्ञान भएकि अंग्रेजी भाउजु मारिटाको ब्याख्या सुन्दै बेलायतको ऐतिहासिक नगर विनचेष्टरको बाटो नाप्न थाल्यौं । दयाँबायाँका स्थानीय कुराहरुको ऐतिहासिक तथ्यहरु बारे धारा प्रवाह बताईन मारिटाले यात्राको क्रममा । आजको तेह्र सय वर्षभन्दा अघि नै इङ्गलैण्डको राजधानी रहेको शहर विनचेष्टरको एकाछेउमा, संभवत् राजा अल्फ्रेडको शालिक कटेर माथि डाडोमा पुगि यात्रा रोकियो गोर्खा संग्राहलयको आगनमा ।

पहिला व्रिटिस सेनाको एउटा रेजिमेण्ट रहेको त्यो भीमकाय भवनमा पस्दा ममा अनेक अन्दाज, कल्पना र कौतुहलता थिए त्यसलाई महशुस गर्ने । प्रजातन्त्र र मानवअधिकारको जननी बेलायत, अत्यन्त विकशित र ब्यवस्थित राज्य व्यवस्थाको उदाहरण हो र यसको नेपालसंगको २०० वर्षभन्दा बढी समयको आपसी सम्बन्ध छ । २०० वर्षभन्दा बढी समयको त्यहि मित्रता भित्रै आफ्ना देशका लक्का नवजवानहरु छानी छानी मस्त उमेर भरका लागि नेपालले सुम्पने गरेको १९२ वर्षभयो । १९२ वर्षदेखि अनवरत रुपमा आफ्नो जीवनको मूल्यविहिन आहुति दिएका जवान गोर्खालीहरु र मित्र तर मालिक बनेका बेलायतीहरुबीचको सम्बन्धको एउटा निर्विकल्प साक्षीको रुपमा उभिएको छ त्यो गोर्खा म्युजियम र्। गोर्खाली र तिनका परिवारलाई निशुल्क' भन्दै गरेकि प्रवेशद्वारकी गोरी परिचारिकालाई मैले प्रवेश दस्तुर दिन लाग्दा साथीले "हाम्रो फेमिली फ्रन्डलाई नि त -" भन्दार् ओके ओके' भन्दै निशुल्क प्रवेशको अनुमति दिईन । संग्राहलयको अवलोकन शुरुवात भयो नेपालको सुरम्य प्रकृतिका झलकसंगै । नेपालको गाउँबस्ति र त्यहाँका जनजीवनको मौलिकता दर्शाउने घरायशी सरसामान, गरगहना, लुगा कपडा, हात हतियार आदिसंगै ऐतिहासिकता गवाहीहरु मुद्रा, रुपैया, दस्तावेज र तस्वीरहरु देखिए । हाम्रो संस्कृतिका मौलिक बाजागाजाहरु, ग्रामिण जनजीवनका विविध सामाग्रीहरु, ऐतिहासिकताका अन्य परिचायकहरु संगै शुरु भयो १९२ वर्षअघिका दिनको कुरा । चित्र र शब्दहरुले संगसंगै र्छलङ्गयाएको नेपालको गरिवी र असहजता भित्रबाट छानिएका ग्रामिण किशोरहरुको एउटा हुल थियो त्यहाँको एक चित्रमा । गोर्खा भर्तिका लागि एउटा टालोले लाज छोपेर ती किशोरहरुलाई र्सवाङ्ग नाङ्गै लाइन लगाइएको त्यो चित्रमा संगै गएको साथी ओमका आखा परेछन्, मलाई देखाएर भनेर हेरौं दाई यो ...' भर्खरसम्म ठाडै रहेको स्वाभिमान एकै चोटीमा स्वाहा भएको मुद्रामा थिए उ । हेर्दै-नियाल्दै अघि बढ्यौं । एउटा कुनामा कुनै अरवी भूमिको लर्डाईको श्रब्य-दृश्यको प्रस्तृति रहेछ । नेपथ्यबाट दर्ुइ थरि लडाकुहरुका आ-आफ्नै भाषामा हुँकार र चित्कार सुनाईएको छ । एउटा गोर्खाली छातीमा छुरी गाडिएर वीरगति -के का लागि -) पाईसकेको छ भने अर्को जीवनको अन्तिम जोखिम उर्ठाई रहेको देखिन्छ । त्यस्तै अर्को एक कुनामा कुनै जंगलको झाडीमा त्रिपाल मुनि चाङ्ग हालेर सानो खाट बनाईएको, रेडियो सेट, मिष्टीनमा भात, कपमा चिया र भुइमा हतियारहरु, अलपत्र जुत्ता-लुगाहरु ! एउटा संत्रासको वातावरण वनाईएको रहेछ । हर्ेर्नेहरुका हुलबाट एकजना गोर्खाली आफ्ना परिवारलाई बताउदै थिए - 'यो मलेशिया -बोर्नियो तिरको जंगलको हो, भुईंमा सुत्न सकिदैन - सापको डर जंगल बाहिर शत्रुको डर... साहवहरुलाई पनि हामीले यस्तै बनाउनु पर्छ ... ।"

हेर्दै जाँदा मनमा अनेक प्रश्नहरु उठे । भूगोलको एक अत्यन्त फरक ठाउँ, हिमाल मुनि स्वतन्त्रतापर्ूवक आफ्नो जियालोमा बाँचेका सीधा नेपाली, इतिहासमा केहि समय आफ्नो देशको अस्मिताका लागि आफ्नै भूमिमा लड्नु वाहेक विश्वमा कहिं कतै आफू र आफ्ना देशका लागि ठूलो बोल्नु सम्म नपरेको इतिहास तर लाखौंको मूल्य विहिन आहुति ! त्यै कथालाई कैद गरेका ती दृश्यहरु ! वितेका १९२ वर्षा कतिलाख गोर्खालीहरुले आफ्नो मस्त जवानीको शक्तिले देशका लागि एक होष्टे गरेनन् - आफ्ना जवान हातहरुले देशका लागि एक कोदालो, एक मुठी माटो उठाएनन् । तर पृथ्वीको अर्कै कुनामा रहेका आफू जस्तै गरिव र निरिहको र्सवस्व गरेर खोक्रा शब्दहरुको स्यावासी लिन खाली दुइवटा महायुद्धमा मात्र ४५ हजार गोर्खालीहरुको ज्यान गयो भने एकलाख पचास हजार युवाहरु वाँकी जीन्दगीका लागि अङ्गभङ्ग र र्घाईते भए, तिनको वाकी जीवन पीडाको नर्कमा डुब्यो । तिनका लाखौ सन्तान र आफन्तकोहरुको सुन्दर संसार त्यसै त्यसै खरानी भयो...। थुप्रै यस्ता तथ्यहरु छन् ...भित्ताका चित्रहरुले त्यहि बताउदै गए ।

शब्द-चित्र र आवाजहरुले प्रश्न उठाउँछन्, आखिर किन - भूगोलका विभिन्न ठाउँमा पुस्तौ देखि आफ्नो भनेर रगत पसिना बगाएका अत्यन्तै टाढका मान्छेहरु कसरी वेलायतीका शत्रु भए र हमला गरिए - अनि त्यहा किन नेपाली - शक्तिको अहम्मा ठूलाले सानालाई सक्नै पर्ने यो क्रम कहिले रोकिएला - बेलायत देखि युरोप, अफ्रीका, खाडी, भारतवर्ष बर्मा, बोर्नियो, मलेशिया अष्ट्रेलिया, न्युजिल्याण्ड हुदै क्यानडाका बीचमा हजारौ माईलको दुरी छ । त्यहाँका मान्छेहरु आफ्नै देश, आफ्नै ठाउँ र माटोमा कहा हो कहावाट आएकाहरुवाट हमलामा परेर शत्रु भए । सृष्टिले दिएको टुङ्गोमा बसि रहेकाहरु माथि कयौ कोश टाढाबाट कोही आएर हमला गर्दा आफ्नै माटोमा बसेका तिनीहरु कसरी 'शत्रु' कहलिए -

त्यति टाढा - पृथ्वीको अर्को पाटोमा आफ्नो जीवन जिईरहेकाहरु माथि बेलायती स्वयंमको पनि केहि शत्रुता थिएन भने नेपालीहरुको त तिनले कहिल्यै केहि विगारेका थिएनन् । तर शत्रुको नाममा ती लाखौं लाखको जीन्दगी माथि नेपाली खुकुरी र बाहुबल प्रयोग भयो । खाली एउटै जागीरको नाममा, कसमको आडमा । आखिर जागीर खादैमा प्रकृतिको संरचना, आफू झै गरिव र आफ्नो झैं सुन्दर जीन्दगी र परिवारहरुको त्यो संहारका लागि तयार हुनु र आफ्नै लागि पनि त्यत्रो जोखिम उठाउनु पर्ने त्यस्तो विडम्वना वारे हाम्रा अग्रजहरुले किन सोचेनन् होला - मन त्यसै त्यसै अल्मलियो । गोर्खालीहरुलाई आफ्नो सेनामा लिने प्रेरणाको एउटा शव्द चित्र छ त्यहा, त्यसले बताउछ - 'गोर्खालीहरु आन्तरिक व्यवस्थापनको अभावमा, पर्याप्त रसद र सफल नेतृत्वको अभावमा लर्डाई हारे तर साह्रै वीरता पूर्वक लडे...।" बेलायतको नेपालसंगको चार-चार पटकको लर्डाई पछिको अनुभव वारे लेखिएको, तर लर्डाई मात्र हैन विश्व विजयको लागि अचुक शक्ति, ती अथक पाखुरा प्राप्त गरेको आनन्द पनि ओकलिएको झैं लाग्छ ती शब्दहरुमा । शक्तिको अहंका चरम उचाईमा विश्व दिग्विजयमा निस्केको बेलायतलाई नेपाली जस्ता सोझा र कर्तव्यनिष्ट जवानहरुको आवश्यकता थियो । तत्कालिन शासकहरुले त्यसको दर्ीघकालीन असरलाई हेर्दै नहेरी नेपालआमाको अहं अस्मिता 'आफ्ना जवान छोराहरुको मुख्य जीन्दगी' अंग्रेजहरुलाई उपहार दिए । त्यसैले आफ्ना देशका लागि कुनै सरोकार नै नभए पनि सात समुद्रपारीको बेलायत देखि अफ्रीका-अरब-भारत-बर्मा-मलेशिया-बोर्निया- न्युजिलैण्ड देखि क्यानडा र दक्षिण अमेरिका सम्म पृथ्वीको सबै भागमा नेपालीका पदचापहरु पुगे । पारिवारिक माया र प्रेम, व्यावहारिक जीन्दगीका अत्यन्त सीधा-सादा नेपाली परिवारहरुको नियतिको पराकाष्ठा आशुको सागर बनेर संसार घुम्यो - शत्रुका खोजीमा र फर्केर आज यो संग्राहलयमा कैद भएको छ तिनको वीरता । विगतका १९२ वर्षा परिवारसंगको विछोड, माया, तृष्णा, एषणा र जीजिवीषाका घाउहरु "बहादुरी"को एउटा शब्द मुनि पुरिएका छन् । कैयौ निरिहहरुको आहुतिबाट मालिक बनेकाहरु भने चौरस्तामा घोडामा ठाँटसंग उभिएका छन्, तर लाखौ नेपालीको जीन्दगीका ती ज्ञात-अज्ञात कथाहरु अब केहि भिक्टोरियाक्रश र अरु साना तिना धातुका तक्माको हार लगाएर संग्राहलयको कोठामा कुनै फ्रेम भित्र कैद छन् । पुस्तौं देखि अनवरत रुपमा जीन्दगीको मूल्यहीन आहुती दिन सक्ने बहादुर गोर्खालीहरु आफ्नो योगदानको हिसाव लिने बेलामा कृपाका भागी मात्र भएका छन भन्ने तथ्य थाहा पाउदा मन त्यसै कुटुक्क दुख्यो ।

बेलायत देखि पृथ्वीको सबैकुनामा शत्रु चिनेर विजयश्री पहिराउन सक्ने बहादुरले कहिलेकहि एक जना मात्रको कमजोरीमा, एउटा गोरा अफिसरको क्षणिक सनकमा गोर्खालीहरुको डफ्फा नै कार्यवाहीमा पर्नु परेका तीता सत्यहरुले पनि एक कुनामा ठाउँ पाएको भए गोर्खा संग्राहलय झन धनी भएको महशुस गर्थें हुंला । घरवाट हिडे पछि कोहि चिने जानेको आएन भने आफै कति वर्षपछि टुप्लुक्क आई पुग्दा मात्र रहे बाँचेको थाहा पाईने, पलपलमा याद आउनेर् भर्खरकि घरकि प्रिया, खेलाउँ खेलाउँका नानीहरु, वृद्ध वावुआमा, आफ्नो स्वतन्त्र परिवेश चटक्कै छोडेर मनलाई दह्रोसंग बाध्न सक्ने बहादुरीको पनि कतै कुरा परेको होस्...! एउटा जागीर कै प्रसंग त हो तर एउटा सानो निर्णय एउटै आदेश र एउटै घोषणाले जीन्दगीको अर्कै खाले यात्रा गरेका यी वहादुरहरुको जीवनका उत्तर्रार्द्धका बारेमा के ब्यवस्था भएको छ त - गोर्खाली जीन्दगीको यो पाटो संग्राहलयमा नपरेकोले त्यहाका कुराहरु अपूरा नै छन कि भन्ने लाग्यो ।

एक्काईसौं शताव्दिको विकशित विश्वमा बाँचेका तर जागीरको र्सत भने अघिल्लै शताव्दिको रहि रहदा पनि र् हामीले त दिएको पो हात थाप्नु पर्छ त...' भन्दै आफ्नो जीवनको मूल्यका लागि पनि आफ्नो बहादुरी भने बिर्सिनेहरुले आजकाल आफ्नो न्यायको लागि संगठित वन्दै, सभा गोष्टी र नारा जुलुश गर्दै, हुल वाँधेर न्यायलयका ढोका चाहर्दै छन भन्ने तथ्य आजकाल जताततै छरपष्ट भएको छ । ती कुराहरुमा पनि यसो ध्यान दिएर त्यस्ता सभा र संगठन, ती जुलुश र घेराउ, ती फिराद पत्र र निवेदनलाई पनि कतै ठाउँ दिन सकेको भए गोर्खाज प्रति संग्राहलयको उदारता झन प्रष्ट हुने थियो जस्तो लाग्यो । आज तिनै गोर्खालीका छोराछोरीहरु राज्यविहिन भएर आफ्ना बाबुहरुले जीन्दगी दिएको ठाउँमा आश्रयको भीख नपाएर खेदिएको कुरा पनि त्यहाँका चित्रमा कतै देखिएको भए निश्पक्षताको प्रशंसाले त्यो संग्राहलय झन धपक्क हुन्थ्यो होला भन्ने नसोचि रहन सकिन । आजको प्रसंगका यी यावत् कुराहरुले संग्राहलयका भित्तामा टाँगिएका ती भीसी वुढाहरुलाई जिस्क्याई रहे झै लाग्यो त्यहा घुमेका बेला ।

घर, परिवार, देश सबै छाडेर कसम खाएको छ भन्दै संसारभरि आफ्नो मलिकलाई विजयको ताज पहिर्राईदिएर, आफ्नो जीन्दगीको सम्पूर्ण उर्जा सिध्याएर, रिटाएरको नाममा नेपालको गाउमा पुगेका वुढा वहादुरहरु आज परिवारको वोझ भएको महशुस गर्दै जीउमा रहेका घाउहरुको दर्द संगै अतीतको स्मरण सुनाउदा छन ! गाउमा रहेको एउटा मात्रै लाहुरे बुढाको हालको जीवन वोल्ने एउटा सानो चित्र संग्रालयमा परेको भैदिए संग्राहलयलाई गोर्खालीहरुको सानो संसारको पूर्ण तस्विर भन्न पाईथ्यो होला ।

संग्राहलय वाहिर निस्कदै गर्दा संझें, वर्तमान नेपालको द्धन्द्धका १० वर्षा १३ हजार मान्छे मर्दा नै देश त्यस्तो क्षत्विक्षत भएको छ भने खासगरी दर्ुइटा विश्वयुद्धका चार-चार वर्षो अवधिमा पैतालिस हजार नेपाली मर्दा नेपालको हविगत के भएको थियो होला ! यस्ता थुप्रै तथ्यहरुकार् तर्कनाले मन गह्रौ भयो । यो सवै तत्कालिन नेपालको राजनीतिक कारणले नै सिर्जना गरेको तथ्य हो तर आज त्यस्तै राजनीतिक कारणले देश दन्दनी हुंदा भने बेलायती संगै संसार वुझेका र वहादुर बनेका गोर्खालीहरु सामान्य कुराकानीको दौरानमा नै 'हामीलाई त राजनीतिसंग मतलब छैन वा थाहा छैन' भनेर पन्सिने गरेको संझदा भने मलाई डां कृष्ण भट्टचनको 'हामी हरुवाहरुको इतिहास' भन्ने कविताको याद आयो, भनेका छन्...'हामीले छाती नापेकै दिन हार्‍यौ...।'

मनमा यस्ता थुप्रै अनुत्तरित प्रश्नहरु खेलाउदै बाँकी रहेको थोरै समय विनचेष्टरको दृश्यावलोकनका लागि लगायौं । राजा अल्फ्रेड महानको पालामा (८८७-८९९)नै इङ्गलैडको राजधानी रहेको, नोर्मनहरुले रोमनलाई परास्त (१०६६) गरेपछि सन् ११०७-१११३ मा वनेको विशाल क्याथेड्रल -जुन धेरै शताव्दिसम्म युरोपकै सवैभन्दा ठूलो क्याथेड्रलका रुपमा रयो तथा आजको विनचेष्टरका केहि ठाउँहरुमा घुम्दा घुम्दै दिन डुब्यो । विविध प्रसंगका गफ गर्दै आफ्ना गुँडतिर फर्कियौ, तर मेरो मन आफ्ना ती गोर्खाली अग्रजहरुको अनन्य पीडा र मर्महरुले भरिएको त्यहि गोर्खा म्युजियम भित्र नै घुमिरहेको थियो ।

(लेखमा मेरा मनका नीजि विचारहरु आएका छन् यसले कसैलाई असर परेको भए क्षमाप्रार्थी छु | यो भ्रमण दुई बर्ष अगाढी म बेलायतमा हुंदा गरिएको हो |- लेखक)

बाँकी सब ठीक छ...

noreply@blogger.com (Milan) — Wed, 29 Apr 2009 03:29:00 +0000

एक जाना लाहुरे घरबाट आफ्नी श्रीमतीले पठाएको चिठ्ठी पढेर साथीलाई सुनाउँदैछन

"कर्नालमा बस्ने मामा खस्नु भयो... बाँकी सब ठीक छ...गाईले बाच्छा पाएको थियो...जन्मन साथ बिचारा मरयो... बाँकी सब ठीक छ ... चार दिन भयो छोरीको ज्वरो ठीक भएको छैन ... छोराले टांगाबाट लडेर हातको हड्डी भांच्यो ... बाँकी सब ठीक छ ..."

यो हिन्दी फिल्म बोर्डरको डाईलग हो .. जसले मलाई पछिल्लो केही दिन देखि बेलाबेलामा मुस्कुराउन बाध्य बनाई रहेको छ |

त्यसो त हामी नेपाली को सकरात्मकता पनि कम छैन

"के छ ?"

गुरुको पिटाई खाएर निराश हुँदै घर फर्केको होस, अफिसमा हाकिमको गालीले दिक्क भएको होस वा दिनभर जिउ दुख्ने गरी श्रम गरेर फर्केको होस; सामान्यतया यो प्रश्न हाम्रो अगाडी तेर्सिए हामी सबैले एक स्वरमा भन्छौं :

"ठीक छ "

समस्या त पछि को कुरो हो...

त्यसको ठ्याक्कै बिपरीत यहाँका मान्छे छन

"हे.. हाउ आर यु ?"

दिनभर घुम्ने कुर्शीमा जागीर पकार फर्केकाले पनि यो प्रश्न झर्न नपाउँदै मुख बिगार्दै भन्छन :

"ओ...रियल्ली टायर्ड !"

हो यतिखेर म सम्झन्छु ... बाबै हामी कति सम्म सकरात्मक

यो त दैनिकी भो ... जब कुनै ठुलै समस्या आउँछ तब पनि हामी बिन्दास बन्छौं...

* त्रिशूलीमा गाड़ी खस्यो.. १४ यात्रु मरे .. ३ घाइते .. र ८ बेपत्ता ...... बाँकी सब ठीक छ

* बिधार्थीले शुल्क बढेको बिरोधमा शिक्षकलाई कालोमोसो दले, पुस्तकालयमा आगजनी गरे र क्याम्पसमा तालाबन्दी गरे... बाँकी सब ठीक छ

* सेनापति र सरकार पानी बाराबार छ - कहिले सेनाले कु गर्ने हल्ला आउँछ, कहिले सरकारले नै कु गर्ने हल्ला आउँछ... उता बिपक्षी दलले चाहीं यही कुरामा सड़क ठ्याप्प पार्न खोज्दैछन .. बाँकी सब ठीक छ

* भारतले सीमा मिच्दै मिच्दै सुस्ता वारी आई पुग्यो, अब बुटवल तीर आउने हल्ला छ, यस्तै भए काठमांडू आई पुग्न खासै बेर लाग्दैन... तर के भो र ? - बाँकी सब ठीक छ

* दिनदिनको बन्दले दैनिक करोडौं रुपैया नोक्सान हुंदैछ, लाखौं मानिसले रोजगारी गुमाएका छन, सयौं यात्रु बाटामा अलपत्र परेका छन... बाँकी सब ठीक छ

-----------------------------

"केछ आमा हालखबर ...?"

म घरमा फोन गर्छु

"केही चिन्ता गर्नु पर्दैन ... सब ठीक छ" आमा म चिन्ता गर्छु भनेर केही भन्नु नै हुन्न

तर मलाई थाहा छ : अचेल लोड सेडिंगले बेहाल बनाएको छ ... पानी पनि बेलामा आऊँदैन ... रायोको साग १२ रुपियाँ मुठा भो...आमालाई यस्ता धेरै गम्भीर समस्या छन

"तेरो के छ हालखबर ?" आमा मायालु पाराले सोध्नु हुन्छ

म आमालाई केही पनि लुकाउन सक्दिन

"आमा.. ड्राईभर लाईसेन्सको रोडटेस्टमा नाम निस्केन .. बाँकी सब ठीक छ ... तिन दिन देखि रुघा मर्की लागेर काममा गएको छैन ... बाँकी सब ठीक छ .."

लिम्बुवान साहित्यमा झापा जिल्लाको राजनितिक ईतिहांस

noreply@blogger.com (Milan) — Fri, 24 Apr 2009 07:16:00 +0000

ईशा पुर्ब ५८० ताका केन्द्रीय नेपालको राजगद्दीमा सातौं किरांती राजा जितेदास्ती थिए | अहिलेको झापा मोरंग र सुनसरी भएको भूभाग त्यातिखेरको नेपालमा पनि पर्दथ्यो | तर काठमांडू भन्दा टाढा-टाढाको ठाऊँमा राजाको नियन्त्रण सम्भब थिएन | त्यसैले यस्ता ठाऊँको रेखदेखको जिम्मा स्थानीय सामन्तहरुलाई दिईन्थ्यो | त्यस्तै एक सामन्त भाउइपुताहांगले केन्द्र संग बिद्रोह गरी कोशी पुर्बको तत्कालीन नेपालमा ईशा पुर्ब ५८० ताका लिम्बुवान राज्यको जग बसाए | उनको बंशको अन्तिम राजा सम्युकले ईशा पुर्ब १२५ सम्म शासन गरे | त्यसपछि फेरी बिद्रोह भयो र बज्देओ बंश सत्तामा आयो | राजा बज्देओ हांगले लिवांगमा राजधानी सारे (शायद अहिलेको ताप्लेजुंग जिल्लाको लिवांग गाबिस हो की ?) र उनी पछि उनका अरु १२ बंशले लिम्बुवानमा शासन चलाए | त्यसपछि केन्द्रीय लिम्बुवान सत्ता कमजोर भो र सो क्षत्रमा छुट्टा छुट्टै आठ राज्य देखिए | सन ५५० मा फेरी बिद्रोह भयो र फेरी ब्यबस्थित ढंगले पूरा लिम्बुवान क्षेत्रलाई १० भागमा बिभाजन गरियो, जसमा इलाम पनि एक थियो | त्यसबेलाको लिम्बुवान क्षेत्रको सिमाना उत्तरमा तिब्बत, दक्षिणमा जलालगढ़, बिहार, पुर्बमा टिस्टा र पश्चिममा दुधकोशी थियो |

जून ठाऊँलाई अहिले झापा भनिन्छ त्यों त्यतिखेर शायद इलाम राज्यमा पर्दथ्यो | आज भन्दा १४००/ १५०० बर्ष अगाढी पक्का पनि आजको झापाली भूमिमा बस्ती बसेको थिएन | त्यसैले मान्छे नै नभएको ठाऊँको ईतिहांस लेख्ने की नलेख्ने बहस कै बिषय बन्ला | किनकी त्यति खेरको प्रसाशनको नियमले त्यतिखेरको शून्य संख्याका झापालीलाई कुनै असर पर्दैनथ्यो |

लिम्बुवान साहित्यका अनुसार सातौं शताब्दीमा रंगेलीलाई राजधानी बनाई राजा “मारोंग मुंग हांग”ले मेची पुर्बको अहिलेको तराईमा छुट्टै राज्यको बिऊ रोपे र तिनै राजाको नामबाट सो राज्यलाई मोरंग भनियो जसमा अहिलेको झापा, मोरंग र सुनसरी जिल्ला पर्दछन |

सन ८४९ मा लिम्बुवान राज्यका राजा “उबाहांग”ले मोरंगमा आक्रमण गरी आफ्नो राज्यमा मिलाए |

सन १५८४ मा अर्का लिम्बू राजा “सांग्ला इंग” ले फेरी मोरंगलाई स्वतंत्र राज्य बनाई “भारतप्पा” (जून अहिले बिजयपुर, धरानमा पर्छ ) बाट राज्य गरे | उनका बंशका सातौं तथा अन्तिम राजा बिजय नारायण राय इंग थिए | जसले सन १६०८ सम्म मोरंगमा शासन गरे |

सन १६०८ मा मकवानपुरका राजा “लोहांग सेन”ले बिजयपुरमा आक्रमण गरी मोरंग राज्य आफ्नो राज्यमा गाभे | त्यसकारण अहिले को झापा जिल्ला सन १६०८ देखि सन १७६९ सम्म झन्दै १६१ बर्ष मकवानपुर राज्यको अधीनमा रह्यो | मोरंग क्षेत्रबाट राजधानी टाढा भएकोले मकवानपुरे राजाले सो क्षेत्रको जिम्मा प्रधानमंत्रीको रुपमा मोरंग छेउ फेदुपका लिम्बुवान राजालाई दिन्थे | राजा लोहांग सेनले फेदुपका राजा बिद्या चन्द्र राय खेवांगलाई मोरंगको पनि प्रधानमंत्री बनाए | मोरंगमा १६०९ देखि १६६१ सम्म राजा लोहांग सेन र १६६१ देखि १६८४ सम्म उनका नाती हरिहर सेनले राज्य गरे | मोरंगको मात्रै राजा भए पनि उनिहरुको भूमिका सम्पूर्ण लिम्बुवान क्षेत्रको राजाहरुको राजा "महाराजाधिराज" को थियो | त्यसपछि हरिहर सेनले नाती बिधाता इन्द्र सेनलाई मोरंगको राजगद्दीमा बसाए तर उनका कान्छा छोरा शुभ सेनले बिद्रोह गरेकोले शासन शुभ सेनको हातमा गयो | शुभ सेनले मोरंगमा २२ बर्ष शासन गरे | त्यति नै खेर बिधाता इन्द्र सेन पनि राजा जस्तै भूमिकामा थिए, अर्थात उनिहरुको द्वैध शासन रह्यो | तर यी दुबै काका भातिज सन १७०६ मा दिल्लीका मुग़ल सम्राटका हातबाट मारिए | त्यसपछि भातिज बिधाता इन्द्र सेनकी बिधवा पदमिधाता इन्दुराज राजेश्वोरी साबित्रा सेनले १७०६ देखि १७२५ सम्म मोरंगमा राज्य गरिन | उनको निधन पछि लिम्बुवान राजाहरुले फेरी मकवानपुरे राजा महीपति सेनलाई बिजयपुर (अर्थात मोरंग)को राजा तथा सम्पूर्ण लिम्बुवानको "महाराजाधिराज" बनाए | उनले १७२५ देखि १७६१ सम्म त्यहाँ शासन गरे | त्यस पछि उनका छोरा कामदत्त सेनले १७६१ देखि १७६९ सम्म शासन गरे |

कामदत्त सेनले परम्परा बमोजिम फेदुपका राजा बुद्दी कर्ण राय खेवांगलाई मोरंगको प्रधानमंत्री बनाए | तर उनको र प्रधानमंत्रीको बिच झगडा भयो | १७६९ मा बुद्दी कर्णले राजालाई षड़यंत्र पूर्ण ढंगले हत्या गरी आफैं मोरंगका राजा भए |

सन १७७४ मा मोरंगका अन्तिम राजा “बुद्दी कर्ण राय खेवांग” लाई पराजित गर्दै पृथ्वी नारायण शाहले मोरंग राज्यलाई नेपालमा एकीकरण गरे |

स्रोत: विकीपेडिया

लिम्बुवान डट ब्लग्सपट डट कम

(यो इतिहाँसमा दीइएका कुनै पनि तथ्य मैले आफुले सिर्जना गरेका हैनन | मैले इन्टरनेटमा उपलब्ध बिश्वासनिय र कतिपय अबिस्वासनिय सामाग्रीलाई नेपालीमा रूपांतरण र सारंशिकृत गरेको मात्रै हो |)

कहिले काहीं त हामी पनि मोज गरौं न यार ....

noreply@blogger.com (Milan) — Tue, 21 Apr 2009 05:19:00 +0000

यो हप्ताको बिदा साथी मणिको सहयोगले यसरी पो मनाईयो | सधै लेखेर मनका कुरा ब्यक्त गरिन्थ्यो, यसपाली चाही बोलेर नै ब्यक्त गरेको छू...| इन्टर भ्यु दिंदा त आफु पनि निकै ठुलो मान्छे भए जस्तो पो लाग्दो रहेछ ... कस्तो लाग्यो भन्नुस है साथी...!

सेक्स म्यागजिन

noreply@blogger.com (Milan) — Sun, 19 Apr 2009 02:06:00 +0000

“डु यु ह्याब दी सेक्स म्यागजिन ?”

झन्डै २५ बर्षको झै देखिने सुन्दर युबतीको यो प्रश्नले मलाई एकछिन अल्मल्यायो

उसले फेरी थपि “यु नो .. मोस्ट अफ ग्यास स्टेशन ह्याब ईट... सो... !“

मेरो मुख रातो भयो

सेक्स भन्ने कुरो पुरुषको एकलौटी जिनिस हो भन्ने समाजमा हुर्केको हुनाले मलाई अल्मल्याउनु स्वभाबिक थियो...तर माउन्टेन ड्यू र चिप्स कीने झै गरि यस्तो पत्रिका माग्ने केटीले मेरो प्रतिक्रिया देखेर भने पक्का पनि स्वभाबिक मानिन..

अहिले सम्म त खासै समस्या थिएन, समस्या त त्यातिखेर आयो जब उसले भनी
" क्यान यु प्लीज़ हेल्प मी टु चुज द गुड वन ?"

म बबुरो अरु के भन्थें र - " आई एम सरी, आई डन्ट ह्याब मच आईडिया एबाउट सेक्स"

-----

त्यसो त म बसेको ठाउंमा अठार बर्ष माथिका ग्राहकलाई कानूनी रूपमै सेक्स मेटरियल बेच्न पाइन्छ | तर पनि सामान्य रुपमा यस्ता सामग्री किन्ने मान्छेको ब्याबहार अरु मान्छेको भन्दा अलिक फरक नै हुन्छ | जस्तो: घांटी तन्काई तन्काई रजिस्टरको पछाडी हेर्नु, स्टोरमा प्राय अरु मान्छे कम भएको वा नभएको बेलामा आउनु, अरु मान्छे छन भने लाईनमा आफ्नो पालो आए पनि अरुलाई पहिले पालो दिनु र आफु अलिक पछाडी सर्नु, त्यस्तो सामान माग्ने बेलामा अलिक हिच्किचाउनु आदि आदि | अनि रमाईलो कुरो त के हो भने यस्तो सामग्री किन्ने ग्राहक चाहीं प्राय बुढा पुरुष नै हुन्छन | महिलाको हक़मा मैले भेटेकी पहिली महिला वा युबती यही नै थीई | तै पनि संख्या थोरै भयो भन्दैमा आश्चार्य किन मान्नु , के यो थोडै एकतर्फी कुरो हो र ?

शायद हाम्रो देशमा सबभन्दा बढ़ी घट्ने र सार्बजनिक रुपमा सबभन्दा कम चर्चा हुने बिषय सेक्स नै होला | तर मैले बुझे सम्म सेक्स भन्ने घटना यो ठाऊँमा भने घट्नु भन्दा बढ़ी चर्चामा आउँछ |

आफ्नो ब्याक्तिगत बिषय ढोल पिटी पिटी अरुलाई सुनाउनु त पक्का राम्रो होइन | तै पनि एउटा हद सम्मको सार्बजानिक चर्चाले यस्ता बिषयलाई बढ़ी स्वस्थ्य र मर्यादित बनाउन सहयोग पुर्याउला नै |

र अझ महत्वपूर्ण कुरो - यस्तै यस्तै घटनाले म परिबर्तन भएको छु, तर यस्ता बिषय पुरुषको मात्र एकलौटी बिषय हो भन्ने तपाईंको धारणा कहिले परिबर्तन होला..? आखिर यो उनिहरुको पनि मनको कुरा नै हो...

Happy New Year Message by Hillary Clinton, Foreign Minister, USA

noreply@blogger.com (Milan) — Mon, 13 Apr 2009 22:44:00 +0000

Nepali New Year (Bikram Sambat) Message

Hillary Rodham Clinton

Secretary of State

Washington, DC

April 13, 2009

To all those around the world who share common Nepali cultural and linguistic traditions,
I send best wishes for a happy 2066. I hope that in this New Year, Nepal will continue on the path to peace and prosperity.

As you welcome the New Year, I salute the spirit of tolerance and shared heritage that brings Nepalis together regardless of their differences on this day to celebrate and exchange good wishes.

All New Year celebrations reflect the hope of new beginnings. As the world faces the greatest economic challenges in generations, we all must stand together to embrace the New Year’s promise of rebirth and renewal.

Naya Barshako Suba-Kamana!

PRN: 2009/321

------

(To view original letter from the official website of US Government - CLICK HERE)

शुभकामना

noreply@blogger.com (Milan) — Mon, 13 Apr 2009 19:04:00 +0000

नयाँ बर्ष २०६६ सालको उपलक्ष्यमा सम्पुर्ण ब्लगर साथी र पाठक बर्गमा सुख, शान्ती, समृद्दि, सुस्वास्थ्य र दीर्घ जीवनको हार्दिक मंगलमय शुभकामना !!!

A visit to church of Jesus Christ

noreply@blogger.com (Milan) — Mon, 23 Mar 2009 22:37:00 +0000

I born in hindu family, so I follow hindu culture by birth. I don't have much idea about christianity. But I believe in harmony between all communities, belief and culture.

One of my new friend Elder Butter had invited me to church before a month. But due to my busy schedule I could not go there. On last Saturday he meet me and said "Milan.. I really want to show something to you, that may be new for you, If you could arrange time on Sunday" I had work on Sunday so we planned to meet on Monday morning. I reached there on time.

Three guys were there.. Elder Butter, Elder Clawson and Veline Anderson. I had never seen Ms. Anderson before, so first we had a brief introduction. After that Mr. Butter started the main work. He show me the whole church step by step. He explained me about the objective of church, about the belief and about the main focus of Christianity.

I don't remember all his words exactly now, but yes, one sentence he said I remember forever - "we all are here and exist by and for the love so, love everyone"

From left: Mr. Clawson, Me & Mr. Butter

Praying room